Sevmeye uğraşan bir insan olarak kalmak güzeldi, ama sonunda her şeyi batıran olmak da güzeldi. Ben yaşadığım, sevdiğim, gördüğüm hiçbir şeyden asla pişman olmadım, olmam da. Hayatımı sana adadım, adamaktan usanmadım. Seni sevmek güzeldi, son zamanlar hariç. Çünkü ben üniversiteye grlmiştim ve sen değiştiğim düşüncesine kapılmıştın, ama öyle bir şey olmamıştı. Yaşayan anlar beni, senin anlamanı istediğim gibi. Yaptıklarımı ne savunurum ne anlatırım, seni sevmeyi denerken yok ettim haksızsın diyemem sana lakin ben çabalamak istemişken sen benden gittin.. Allah yukarda bunu hiç istemedim, çünkü sen benim 3 yılımdın.. Belki de daha fazlasıydın. Seni sevmekten, yaşadıklarımızdan asla pişman olmadım. Sen pişman olmadığım, olamadığım tek insansın. Kalbimdeki yerini sökemiyorum, ya da bir başkası orda kalamıyor. Senden sonra kimseyi sevemedim, hep sahteliklerde boğuldum. Seni özlemek ölüm gibi geliyor ama sonra ayrıldığımızda yaptıkların geliyor aklıma, özleyemezsin diyorum kendi kendime. Evet ben hata yaptım, lakin sen de yaptın. Ama yine de ben hâlâ barındırıyorum seni içimde, ne öfke ne nefret var.. Sadece özlem ve kırgınlık var. Bizim ilişkimizde sen haklıydın, ben öfkeme yenildiğim için. Ama kalbim sevemiyor senden sonra ❤
