müzeyyen, içim acıyor gözlerine her baktığımda kalbim tekliyor nefesim kesiliyor gözleri deniz'im kokusu cennetim vücudu kurtuluşum. Müzeyyen napacağım onsuz gitti geride bıraktı yine,yeniden bir çok bedenle bütünleştim herkesin vücduna şahit oldum gözlerimin önüne bir çok güzellik serildi olmuyor onun boynuna kafamı gömdüğümdeki gibi hissediyorum her birleştiğim vücutta onun yüzü vardı sanki o'ymuş gibi davrandim müzeyyen. peşinden aylarca ağladım şimdi ise öylece geldi karşıma dikildi yapmacık ve kasıntı duruyordu sanki ruhu ele geçirilmişti gözlerindeki cennet gitmişti mavilikleri mosmor göz altlari kan çanağı gözlere dönmüştü kaskatı kesildim müzeyyen gördüklerim karşında o iri yapılı vücuttan geriye kalan üflesem uçacak, iyi görünmeyen bir beden kalmıştı. ne yapacağımı bilemedim gözlerindeki nefreti hissettim bir tek, aşkım fazla sevgim ona zarar mı vermişti bilmiyorum kafamdaki sesleri dindiremiyorum müzeyyen kötü biri değilim, değiliz ne ben ne o bizi fazla sevgi mi gerçekten yıprattı hâlâ inanamıyorum güçlük çekiyorum nasıl olabilir bu? ona zarar vermeyi bırak dokunmaya dahi kiyamazken sevgim nasilda yıpratabilmişti onu böylesine, bu kadar nefret dolu hâle getiren ben olmuşum müzeyyen. o an yer yarılsada içine girseydim diyorum yüzüme nefret dolu bakışlarla baktı ve bağırmaya başladı beni severken benden nefret etmiş kalbim bunlari kaldiramadi o, yine bağırıyordu ama sadece uğultu sesler duyuyordum bacaklarımın tutmadığını hissettim o an sanki ruhumu teslim etmiştim keşke etseydim müzeyyen aşık olduğum adamın nefret dolu bakışlarını görmekten o an yaşamamı yitirmeyi tercih ederdim.
