firdevs

bilmemek bilmekten iyidir
            düşünmeden yaşayalım 
            mâra
            günü ve saatleri ne yapacaksın
            senelerin bile ehemmiyeti yoktur 
            seni ne tanıdığım günleri hatırlarım
            ne seneleri
            yalnız seni hatırlarım
            ki benim gibi bir insansın
            tanımamak tanımaktan iyidir
            seni bir kere tanıdıktan sonra
            yaşamak acısını da tanıdım 
            bu acıyı beraber tadalım 
            mâra
            başım omzunda iken sayıkladığıma bakma
            beni istediğin yere götür 
            ikimiz de ne uykudayız
            ne uyanık-

Ama belli ki sonundayız her şeyin
            En sonunda.

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı
            Vaktinde anlamanın sevinci mi
            Ya da biraz geç kalmanın
            O gereksiz tedirginliği mi
            Hangisi

Ölenlerin ölü taklidi yaptığını düşünüyordum ben o zaman. Yaşayanların yaşıyor taklidi yaptığını hissediyorum şimdi. Toplum değil, toplu mezar.

Hepimiz şu ya da bu biçimde deliyiz zaten.

Hepimiz hissetmişizdir bunu. 

Deli olmak, düşüncelerini iletmekten âciz olmak demek. Sanki yabancı bir ülkedesin, çevrede olup biten her şeyi görüyorsun, anlıyorsun ama istediğini anlatmaktan, dolayısıyla da yardım bulmaktan umutsuzsun, çünkü orada konuşulan dili bilmiyor, anlamıyorsun. 

Kırılıyoruz, ya sen ya ben 
            ya da kırılmışlığımız 
            öyle derin öyle onarılmaz
            bir yol arıyor yüzeye vurmak için
            bir bahane. Onarılamıyoruz
            onaramıyoruz, ekimiz görünmeden
            sen ve ben
            aramıza gerilen sahte deri 
            katılaşmış, çatlayabilir ancak, çatlıyor 
            sızıyor kan senden ya da benden 
            bazen ikimizden
            bilemiyoruz yaşamayı severek
            ve sevmeden
            belki hem severek hem sevmeden  
            böyle parçalanarak ve dağılarak
            mı ölünür? 
            dünyaya bir bütünlük bırakmadan
            oysa ölüm bile usul usul
            yaşama benzer yaşama benzer

Ama aşk, tıpkı Bossuet'nin  tanrısı gibi, yoksulun bir bardak suyuna, ölen meçhul askerin çabasına en muhteşem zaferlerden daha çok değer verir. 

Ağlamak isterdim. Yazık ki kalbimi bir çölden daha çorak hissediyordum.

Beni dibe çeken zihnimin ağırlığıydı. Ve dibe daha çok vardı. Ama gidiyordum. Yavaş yavaş. Ayaklarına beton dökülmüş bir mafya kurbanı gibi... En derine. Dünya yuvarlak. Hayat da öyle. En derini aynı zamanda da en yükseğidir hayatın. Nereden baktığına bağlı. Nerede doğduğuna. Doğduğun yerden ne kadar uzaklaştığına bağlı.

Aklımı avuçlarımın arasına alınca bir soru yumağından öte bir şey kalmıyor bana. Yıllarca bir uyum efsanesine kaptırdım kendimi, elimde suskunluktan öte bir şey kalmadı.