@yasanamayacaklardan
bekle daha seninle ateş paylaşacağız. daha senle acıyı ve bana yazdıkları şu karayı. kadere hesap soracak ve ödeşeceğiz elbet. öyle kolay değil yaktığın evin külüne buzlar gibi basıp da geçmek. sonra gelip, gelip sonra, bir mahçup bir başka, sanki hiçbir şey olmamış gibi, gelip de yüzümü alıp avuçlarına, iyi misin demek. ben neysem neyim, sen belli ki kötü bile değilsin daha.
sizin sikten boktan, veda denmeyecek yok oluşlarınızdan daha beter gidişlerin olduğunu unutmuşum.
senin süper güçlerin değil süper göçlerin vardı zaten. neyse ki; herkes herkessiz yaşayabilir.
yabancılığım var benim. her aynada bir gurbeti andırıyorum. hangi kılıfa koysam kendimi erkeninden akşam oluyor -iris'lerin ne güzel fakat dört yanıma iğneler batırıyor, tıpkı bir ayıpmışım gibi- çok üşüyorum. babamın gömleklerini denemeye yeltensem, içerisinde adeta bir kan lekesi gibi duruyorum.
bazı cümleler kafamda sürekli dönüp duruyor. gece onlarla uyuyup, sabah onlarla uyanıyorum. sanki o cümleyi ben söylemişim gibi düşünüp, küstahlaşıyorum. bazen unutuyorum. gereksiz her şeyi hatırlıyorum.
benim kendimle bile aram bozuk. sen hangi efsunlu iç çekişten kalansın.
yokuşunda kayıp düşmüşüm de sen sadece düşüşüme gülmüşsün gibi. dizlerim kanarken senin gülmenle ilgilenmişim ben. ayıp etmişim kendime.
sen benim en sevdiğim kitabın bana sadece bir kurgu olduğunu söyleyen aptallardanmışsın.
sen hep ıslak gözlerle bakıyorsun. dudağında gülümseme olsa dahi gözlerin hep ıslak.
bir gece sabaha karşı uyanıyorsun. duvar sana bakıyor sen duvarı anlıyorsun. bir gün bir çocuk gülümsüyor, tanıyorsun. karşına bir şarkı bir şiir çıktığında gırtlağına bir şey duruyor yutkunamıyorsun. gitmekle bitiyor zannediyorsun ya bitmiyor işte.
600k
.
zişan?
şimdi unutmak istediğim her şey zamanında beni mutluluktan öldürecekti.
