Merakla yanıt beklerken annemin gözleri sadece Demirhandaydı. "Dur konuşuruz onları..." diyerek bir kaç adım Demirhana doğru ilerledi, gözlerinde tarif edemeyeceğim türden bir çok duygu vardı. Ve dudaklarından benim bile şok olduğum türden çıkan o samimi kelime seslendi "Oğlum..." Demirhan'ın da gözlerinde gözle görülür bir özlem vardı. Annemin tepkisini karşılıksız bırakmayıp bir kaç hızlı adımla sımsıkı sarıldı.
Anne oğul gibiydiler sanki...
Annem'den epeyce uzun kalmasına rağmen eğilmişti annem burnunu saçlarına gömerken derin bir nefes aldı. Demek eskiden çok yakınlardı, onu bile hatırlayamamanın hüznü çöktü üzerime.
Demirhan annesiz büyümüştü. Annesi şehit olduğunda daha küçücük bir çocuktu; o günden sonra "anne" kelimesi onun için hem bir özlem hem de içini yakan bir boşluk olmuştu. Yıllar geçmişti ama o boşluk hiç dolmamıştı.
Bölüm gecikeceğinden size yeni bölümden küçük bir alıntı bırakıyorum…
