중독된

İnsanın yaşadığı dönemi sevmeyi öğrenmesi gerekiyor. Buna nereden, nasıl başlanır bilemiyorum. Sebebi belki de yanlış yerde olmaktır diyorum. Bilemiyorum önceden ders çalıştığım bu masada şu an kendi paramla o çok istediğim tatlıyı yerken koçluk öğrencimin gelmesini bekliyorum ama bir şeyler doğru hissetmiyor. Tüm bu başarı gibi görünen şeyler üzerimde yapay bir şekilde asılı duruyor. Ytüyü çok seviyorum. Keşke diyorum ytüyü evimin bahçesine kurabilsem. O zaman asla bırakmayacağım bir yer olurdu. Ama aşık olduğum sokak lambaları ve sokakların ta kendisinden çok uzakta bir yerde kendimi ait hissettiğim yeni bir sanat evi bana yapay geliyor. Gerçekten öyle hissediyor muyum? Keşke diyorum bazen, bir kez daha mezuna kalsaydım ki yatağımda uyandığım günleri biraz daha uzatsaydım. Aynı yatakta stresten kısa süreli felç geçirdiğim günleri saymazsak Ung olmak için bana verilmiş en güzel fırsattı. Olduğum kişi ile olmak istediğim kişi için savaşıyordum. Durup düşündüğümde şimdi de öyle değil mi diyorum ama dedim ya, tüm bu şeyler yapay geliyor. Macerayı severim ama yine nerede olursam olayım, içebileceğim bir çay, ve oturabileceğim bir salon yoksa; duvarlarının benden haberinin olmadığı bir yerde uyuyup uyanıyorsam; tüm bu fiziksel şeylerin ardında beni ben yapan şeyler eksik hissettiriyor ve galiba bu yüzden yapay duruyor. Bilmiyorum belki de biraz zaman gerekiyor ama neyi ne için değiştirdim diye düşünüyorum

77 oy, 888 okuma ile yeni bir bölüm yayınladım sanmıyorum;da. İlgilenenlere duyurulur ama tavsiye değildir.

Kelimelerin hepsini bayatlaştırmışım, hangi cümleyi kurarsam kurayım aptal bir edebiyatçının hep aynı döngüden yuvarladığı damak tadı vermiş hamurları olacakmış gibi. Hamurlar olmadan kendimle ve hayatla hiç bir bağım kalmıyor çünkü yaşamıyorum bi nevi. Ama şu benzetmelerden dahi öylesine yoruldum ki.  Ben susayım, sadece bakayım. Baktıklarım başka bir yazarın cümleleriyle dökülsün istiyorum. Normalde bunu istemeden bile kitap okuyarak yapabiliyoruz. Ama uygun kitap da bulamıyorum. Bir kaç türkü ile belki savuşturabilirim bu derdi sanıyorum. Yine gelip boynuma dolanıyor soyut olan gerçekliği yaşayamıyorken somut olanı nasıl yaşayacaksın gerçekliği.

Bu yıl Talha’nın doğum günü kutlanmadı burada, kendime ve ahaliye kırgınlaşmak istiyorum bu yüzden bazen. Ama ne de olsa, artık ben normal bir insanım. Yani normal bir insanım işte. Ve normal insanların bir tane doğum günü ve bir ruhu olur. Bu yıl ilk defa biri yefinozun gerçek doğum gününü kutladı. Halbuki yefinoz bir fikirdir. Düşüncedir. Fikirlerin doğum günleri olmaz, ama fikirler karakterler yaratır ve o karakterlerin doğum günleri olur. O yüzden diyorum ya, normal bir insanım ben sanırım artık. Karakterler yaratan fikir değilim. Karakterin fikriyim

Yefi, iyi uykuların olsun. 

Kendini berbat, işe yaramaz ve varlığın Allah için bile yükmüş gibi hissettiğinde şu ayeti hatırla Allah’ın gökleri ve yeri hikmetli olarak yarattığını görmüyor musun? O, dilerse sizi yok edip yerinize yeni varlıklar getirir.
          Allah’a göre bu zor bir şey değildir.

Benim balığım vardı iki tane. Biri Sabi, diğeri Wabi. Japon kültüründe wabi-sabinin biri iyilik diğeri kötülük timsali gibi olduğunu okumuştum. Biri iyilikler içinde fakat bir tane kötülüğe takılı kalıyor, kimi de kötülükler içinde ama bir tane iyiliğe. Sabi kötülükle dolu olduğu için; siyah teleskop balığımın adıydı. Wabi de bildiğiniz turuncu japon balığı. Sabi öldü. Bugün tekrar.

Diğer panoda bir hayli yabancılık çektiğim için, buraya geldim; biraz kafamdakileri dökmek üzere.

Yefi yefiii(:

yefinozzz , death games'i izledin miiii