nefes alamıyorum diye ağladığım lavaboda insanların sesimi duyup yanıma gelişiyle senin gelmeyişini, nefes almam için bana yalvarışları, sokak ortasında bir kaldırıma çöküp hıçkıra hıçkıra ağladığımda bir kaç günlük insanların gelipte beni sakinleştirmesini, sana olan sevgimden karşıma aldığım ve hiç ettiğim insanların senin bana yaptıklarınla beni yalnız bırakmayışı, canıma zarar verecem diye korkup beni asla tek başıma bırakmayışlarını, arkasından konuşup sevmediğini bana iyi gelmediğini söylediğin insanların sana ait olan her şeyi sırf ben kıyıp atamam diye benden alıp gözümün önünde paramparça edişlerini, seni unutmam için bana herkesin çok ağır konuşmalarını, herkesin senin bana verdiğin acı yüzünden düştüğüm hale acıyarak bakışını, bana ne zaman yüzün gülecek diyen kardeşlerimi, sırf annem ve babam bile yine kendime zarar vericem diye korkmasın diye hiç bir şey yansıtmamaya çalışmamı, hayallerimden tiksindiğimi, kokunu içime çekmek için delirirken kokunun olduğu o şişeleri yere atışımı, evim olduğun için kitap okumayı bıraktığımı sonra beni öyle bir acıya tekrardan sürüklediğin için yeniden kitap okumaya başladığımı, astım ataklarımı, gecenin üçlerinde yatağından kalkıp beni hastaneye götüren babamın ve halimi görüp bana içi acıyarak bakan hemşirelerin, yaşatıp sonra da ilk darbesinden daha ağır vurup öldürdüğün o içimde ki çocuğun acısını, yıllar sonra ilk kez uzattığım saçlarıma senin ellerin değdi diye ve senin için uzattığımdan kesmek istediğimde kuzenlerimin izin vermeyişini, nefes aldığım her an kalbimin patlıyacağını hissettiğimi, sana beni kaybetmemen için yalvarışımı, her şeyinin ben olduğumu söylerken herkesi öncelik yapıp beni bir tercih dahiline bile koymayışını en çokta bana asla böyle yapmayacağını ve gitmiyeceğini inandırıp gitmeni ve beni yavaş yavaş öldürüp sonra da tek kurşunla hayallerimi, umutları, inançlarımı, içimde ki çocuğu ve benliğimi öldürdüğünü asla ama asla unutmayacağım.
