yineaglicam

dönemeyeceğini bilerek, dönmeni umut ediyorum. hep acıyan yaram olarak kalacaksın. allah rahmet eylesin sana.

bırakın beni kendim giderim, alıştım artık yalnızlığa
            bildiğin gibi değilim, sildiğin gibiyim hala
            seni sevmek intihar da, sevmemek ihtimal bile değil
            aşk elbisesi en güzel, sende duruyor ama ne acı
            terzin ben değilim.

beni sen öldürdün.

dudaklarım kapalı diye içimdeki fırtınanın dindiğini, kalbimin o sızıyı unuttuğunu düşünüyorlar. oysa bazı yaralar o kadar derindedir ki, onu kelimelerin o kaba ellerine teslim etmek istemezsin. kelimeler küçültür çünkü acıyı. sıradanlaştırır. ama bahsedilmiyor olması, hissedilmiyor olmadığı anlamına gelmez ki... mesela ağlamak... insanlar ağlamayı sadece gözden akan iki damla yaştan ibaret sanıyor. ne büyük cehalet. gözlerin kuru olması, içeride bir yerlerin sicim gibi yaş dökmediği anlamına gelir mi hiç? ben en çok sustuğumda ağlıyorum. kimsenin görmediği, odanın tavanına diktiğim o boş bakışlarda hıçkırıyor ruhum. göğüs kafesimin altında, tam şurada, boğazıma oturan o yumruda birikiyor bütün gözyaşları. bazen hani o göğsüne bir ağırlık çöker ya, nefes alamazsın... işte o anlarda, içimde bir yerlerde bir baraj kapısı yıkılıyor sanki. ama dışarıya tek bir damla sızmıyor. içime akıyor o zehirli nehir. kendi kendimi boğuyorum kendi gözyaşlarımda. kimse duymuyor, kimse görmüyor. sadece yutkunuyorum. o dilsiz, o gizli hıçkırıklar gırtlağımı yakıp geçerken, yüzüme yarım yamalak bir tebessüm iliştiriyorum. iyiyim diyorum. en ağır ağlamalar, gözyaşı dökülmeden, içe doğru fırlatılan hıçkırıklardır. herkes sanıyor ki ağlamak zayıflıktır, ağlamak rahatlatır. hayır. bahsedilmeyen, gösterilmeyen o ağlamalar insanı yavaş yavaş tüketir. içindeki o yangını söndürmeye çalışan gözyaşları, bu sefer de ruhunu su altında bırakır. boğulursun. ama dışarıdan bakınca sadece 'sessiz' görünürsün. sessizlik bir yok oluş değil, aslında en büyük haykırıştır. benim suskunluğum, içimdeki o dinmek bilmeyen dilsiz ağlamaların gürültüsüdür. keşke bilselerdi... keşke bir kere olsun, gözlerimin içindeki o kuraklığın aslında bir tufanın sonrası olduğunu anlasalardı.

ağla kalbim ağla sen ağla kalbim ağla
            sus sesin duyulmasın içinden ağla
            ağla kalbim ağla sen ağla kalbim ağla
            sus sesin duyulmasın içinden ağla
            içinden ağla'

gelse de artık fark etmez. 
            ha döndü dönecek, ömür bitiyor
            kış ortasında bahar gelmez'

ağlarken çocukların ağzından düşen sakızlar vardır ya hani... işte öylesi bir hüzün yüreğine yürür. yine de içinden taşan seller, gözünden dışarı akmalıdır; çünkü gözyaşlarını içine akıtanın en çok ruhu çürür. yanakları ıslanırken kalbi kurur. soyunmadan çıplak kalmaktır ağlamak. gözünün yağmurunda açan kalp çiçeğidir o. ağlayabilseydiniz anlayabilirdiniz. ıslak bir sitemdir ağlamak. gözünden akan insan yağmurudur. acıyı inceltir. içindeki cerahati akıtır. kalbinin kırıklarını hıçkırıklara yamatır. çaresizlik, ağlarken adını yutkunmaktır. gözlerin tövbesidir ağlamak; her seferinde tekrar tekrar bozduğumuz... gözlerin ıslak ve sessiz çığlığıdır. susmaz gözlerin. kaçar gibi dökülür yaşlar. fark edersin ama tutamazsın... bakarsın ve “hay allah” dersin. “nasıl da gözümden kaçmış!” yokluğun değil, umutsuzluğundur ağlatan belki de... gözümde durmuyorsun. ağlanıyorsun...