yldrrrvyda

ne boyle senle, ne de sensiz.

guzelsan

Wattpad'ın daha iyi ve daha işlevi yüksek bir platform olmasını amaçlıyoruz.O yüzden Kitap Okuma Evi discord,wp,insta,telegram kanalarında  kalıcı takip,kaliteli okur ve kaliteli yazarlar için bir araya geliyoruz.Bu noktada aramıza katılmak isterseniz yapmanız gereken  @umitkorkunc ve @alaca_01'e  ulaşarak aramıza katılmak istediginizi beyan etmeniz gerekmektedir.Wattpad daha iyi bir platform olacak mı dediginizi duyar gibiyiz o yüzden bu sorunuzun cevabı ''evet'' ama bunun olması için el ele vermeliyiz.Discord kanalımıza gelerek kurallarımızı inceleyebilirsiniz,kurallarımız gayet net olmaktadır.Sayın deme zorunlulugunuz bulunmakta ve cinsellik konuşmanız kurallarımızda net şekilde yasaklanmıştır

yldrrrvyda

Bu aralar kendimi balık gibi hissediyorum. Öyle bir bunalmışım ki ait hissetmediğim bu denizden, yüzmek istemiyorum artık ama boğulmaktan da bir o kadar korkuyorum. Acıyla gözümden süzülen birkaç damla yaş, denizin sonu gelmeyen tuzlu suyunun arasında fark edilmiyordu bile. En zoruma giden de buydu işte: Acımın fark edilmemesi.

Munis-_

Selam, belki de bu davetimi sıradan bir mesaj olarak göreceksin. Belki de öyledir.
          Kitaplarım keşfedilmeyi o kadar çok istiyor ki tanıtımlarını okuman bile yeterli. Umarım cevap verirsin. Panonu kaplamamdan rahatsız olduysan özür dilerim. Hoşçakal :)

yldrrrvyda

Bazen bir sigaranın ucunu tutuşturan ateş bazen de kalbinizin etrafını sarar. Ateşin ışığına kanar ve ateşe gitgide daha da yaklaşırsınız. Yanacağınızı bilmeden, büyük bir hevesle... Sonra bi kıvılcımla tutuşur ruhunuz, acıyı hissedersiniz. Kıvılcım büyüdükçe bir yangının ortasında bulursunuz kendinizi. Akan gözyaşlarınız yangını söndürür, küller ruhunuza savrulur.
          
          Bundan sonra herhangi bir ışığa güvenmektense kalbinizi karanlık odalara kitlersiniz. Bir süre sonra ateş kalbinizde değil sigaranızın ucunda yanmaya başlar, sigaraların ucunda binlerce insan öldürürsünüz. Ateş ruhunuza yaklaşmaya cesaret edemez çünkü bilir önceki yangından kalan küller ruhunuzda saklanır. Ve asla unutmaz, küller tekrardan tutuşmaz.

yldrrrvyda

Onlarca intihar notu yazmıştım size. Şimdi ise bütün yazdıklarımı yırtıp yaktıktan sonra boynumdan geçiriyorum bu ipi. Ellerim titriyor, bedenim buz gibi. Boğazımda bir yumru var, her yutkunuşumda acı veriyor. Ona rağmen konuşmak istiyorum, hayatım boyunca beni dinlemeyenlere anlatamadıklarımı bu boş odaya anlatasım geliyor. 33 yılımı saatlerce anlatabilecekken tek bir kelime yeterli oluyor; ''Kurtuluyorum.''
           Ayaklarımın ucuyla altımdaki tabureyi itiyorum. Taburenin düşüşü boş odada yankılanırken nefesimin kesilmesi bir oluyor. Ellerim telaş içinde boğazımı sıkan ipe tutunuyor. Sudan korkan balık misali çırpınıyorum.
           İpte sallanan bedenimden  geriye kalan tek şey ise; bulunduğum boş odanın duvarından birini boydan boya kaplayan, küçük küçük, uzun uzun, tane tane yazılmış yazılardı. Yaklaşık olarak tüm hayatım duvarın üzerinde yazılıydı.
           İntihar mektubu bırakacak kimsem yoktu, hayatım boyunca ne yaşadıysam hep bu odanın içinde hep tek başıma yaşamıştım. Bu yüzden en büyük açıklamayı bu oda hak ediyordu.