yo0nvoi

arkadaslarima bts sevdigimi belli etmemek icin repost bile atamiyordum artik atiyorum korkunc bi eraydi iyiki bitti

like animals dinliyorum ve bunlari yaziyorum. bts konserine gitmeyi diledim tabiki. bunu o kadar istiyorum ki. kim hak ediyor yarisi degil bu. ben orda olmaliyim. onlari canli gormeliyim. hayatimin en zor donemi dedigim 8. sinifta onlari dinledim. suan yine zorlaniyoeum ve yine sadece onlar var. ne elfidaya ne cerene bir sey anlarmak gelmiyor icimden. sadece basit konular konusalim istiyorum ben derdimi onlaei dinleyerek hafifletiyorum

bugun ceren ve elfida ile dogum gunumu kutladik. onlar pastadan yediklerinde bi yerden sonra biraktilar ama ben yemeye devam ettim. onlarin durdugunu gorunce kendimi durmaya zorladim. simdi ise saat 14.30da yedigim o pastadan baska bisi yemedim. kendimi yememeye zorluyorum. kendimi onlarin yaninda bu kadar iri gormeye dayanamiyorum artik.

18ime like animals dinleyerek girdim 

bugun 17 yasimin son gunu. aslinda tam olarak ne hissettigimi bilmiyorum.yârin kizlarla bulusacagimiz icin heyecanliyim. 18olmak sanki suan ki kisiligimi tamamen terk etmek gibi geliyor cevremde olan duvari asmasamda en azindan tepesine tirmanip etrafa bakmak gibi. benim icin 18olmak o kadar buyuk bi olay degildi. ama bugun anladim ki sanieim buyuk bir seymis. manifest sarki cikariyo bugun jsjdjskmskcksos. suan gercekten mutluyum yarin kizlarin ne hediye aldigina bakacagim. cerene ve elfidaya mektup yazmalarini soyledim boylece ilerde cocuklarimiza okuyabilecegiz. 

arkadaslarimin yaninda dev gibi hissettigim bir gun daha. sabah mezuniyet vardi ve benim fotoğraflarda kocaman durdugumu fark ettigim bi diger gundu.

elfida yanimda pantalon bakiyor ve 32 mi 34 mu almasi gerektigini soruyor. bilmiyorum kanka ben 40 mi 42 mi diye dusunuyorum sizin araliklar bana biraz yabanci. sen beni anlayamiycaksin cunku sen daha once kabinde kendine bakip sakinlesmeye calismadin. kollarindan kesip fazla yaglarini alsinlad da istemedin. bilmiyorum yani

asla 36 beden giyemiycem 

ne ara bu hale geldim bilmiyorum. bildigim tek sey bunu isteyerek veya severek yapmadigim. her yaptigimda midemdem baslayip yavas yavas tum vucudumu saran beni bogan ve kusmaktan nefret etmeme ragmen kusmak istememe sebep olan sucluluk duygusunu artik hissetmekten yoruldum. aileme arkadaslarima yeni tanistigim insanlara tanimadigim insanlara asla yuzyuze gorusmeyecegimiz bi cok kisiye yapiyorum bunu. istemesemde kelimeler dudakalarimdan teker teker dokuluyor ve bana sadece suclulukla savasmaya calimak kaliyor. bazen o kadar basit durumlarda bile dilime hakim olamiyorum ki tamamen susmak ve bi daha kimseyle konusmak istememeye basliyorum. bunu yapmaya gerek yoktu diye geciriyourm icimden. sonra bu soylediklerimi beynime not edip celismemeye calisiyorum. yillardir yaptigim bu sey artik bana o kadar zor geliyor ki. sokagin ortasinda durup bagirmak istiyorum. bunu asla yapamam tabiki. henuz kahve siparisi verirken bile sesimi normal seviyeye cikartamiyorum.