@yokolussancilari
𖦹
dönmek kabiliyet değil, zarurettir ibrahim.
aysel git başımdan, seni seviyorum.
ne bileyim füsun, şimdi aramıza duvar örsen, yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.
"yüzün de gülmüyor."
bana bilmediğim bir şey söyle. yüz kere nedenini sorup yalnız birinde sonuç ol belki. insan, kendine uzanan elle, kedere secdesinden kalkamasa bile yetinir. ama artık lütfen, bana bilmediğim bir şey.. yaralanmışa "yaralanmışsın!" demek küstürür kabuğunu, onu iyileşebilir kılmaz, daha gerçek yapar. o yüzden; bana acımın adını söyleme, elini uzat. bazı düşüşlerin ilacı kalkmak değil, tutulmaktır. bazen insanın ihtiyacı ayağa kaldırılmak değil, yere düştüğünde dünyanın onunla birlikte eğildiğini bilmektir. anlarsın işte bazenleri. ben de anlıyorum baba, biz hiç büyümemişiz. gülmeyen yüzler büyütmüşüz.
başucuna bırakıp koşmak istedim. zile basıp kaçmak gibi.
19.08.26, 21.21
en ağır yükü istiyordun kendin için ve sonunda kendini buldun.
slm cnm
://
:))
tmm güveniyorum
bir huzursuzluk senfonisi eşlik ediyor düşüncelerine.
yorgunluktan, ağrıdan, uykusuzluktan ve o mide kramplarından çürüyecekmiş gibi hissetsen de bir yerden bir yanlışlık sızıyor hissi rahat bırakmıyor.
çarşaflar sıktığın parmaklarının arasında can çekişiyor, üzerine örttüğün hiçbir şey yeterince ısıtmıyor.
tedirginlik zehri damarlarının üzerinde beyninin tüm hücrelerini kemirirken yanlış günaha el uzattığını fark ediyorsun. seni huzursuz eden herkesin, her şeyin nasıl da tutsağı olduğunu fark etmeden.
akrep yelkovanın peşinden koşarken, ağaran bir günü daha sadece o gece de bitmiş olduğu için bekleyeceksin.
öyle olmayacak ya yine de "belki." diyeceksin. belkilerin hiç sonu yok. yarın daha iyi olur belki. iyi olmasa bile yarının daha farklı olacağını umut edeceksin.
ayağını bastın odama kırk yıllık beton çayır çimen şimdi.
ibrâhim, baltanın suçu yok, kırılmak puttan eskidir, bilmiyorsun.
uykularımda putlar ekiyorlar göğsüme.
onlar nemrut. sen ibrâhim.
bir bilinmeze denklem olmakla geçiyor ömür, bilmiyorsun.
azrail uykusundan uyandı anneannem. seni gelin olmuş giderken gördüm. sonuncusuydu bu kavuşmaların. toprak anaya bir ana verdim, benden aldı. biz eksildik, acısı kaldı.
yirmiyedihaziranikibinyirmibeş.
"aşağılık insanoğlu her şeye alışır."
manen en büyük avuntumdu, ölümle orta yerinden çatlayana kadar.
304