‎‏‏‏‏‏‏‏‏

içime oturdu.

öyle çoğaldı ki yoklarım, bende ben yok.

bugün annem öldü. belki de dün, bilmiyorum.

merhem değilsin, tuzsun yarama.

yeni doğmuş bebeğimi terk eder gibi, masum tüm duygularımı kimsesiz bıraktım. emanetsin gidişime.

gitmesinden bana yeni yol yapmış. oysa ezberlemiştim gitmelerinden ona varan bütün kaldırımları ve varamayan bütün kandırımları. çünkü o çok gider, az dönerdi. elinde bastonuyla gözü kör gönlü açık bir âşık gibi, tökezleyeceğim bütün adımları biliyordum. fakat umuda takıldım. şimdi sen pencerenden bak. çiçekleri soldur, kedileri öldür. çocukları büyüt, beni de uyut. ama ben bizi unutmam.

hi

her bakışımda ayrı bir sanat görüyorum çehrende.

evinde kasvet, evin kokuna hasret…