Bir insan babasındam bu kadar nefret eder mi? Her ne olursa olsun anneni dövse, ablanı intihara sürüklese, üstümüze birsürü borç bıraksa dahi yine affettim babamı. Gülüyoruz eski günleri unutmaya çalışıyoruz ama tekrar aynı şeyleri tekrar ediyor. Bıktım bu durumdan hergün bağırış çağırış sesleri duymaktan bıktım. Hergün ağlamamya çalışırken yapamayıp saatlerce ağlamaktan bıktım. İnsanlara, arkadaşlarıma, çevreme içimdeki hisleri saklamaktan bıktım. Ben bunları çekecek ne yaptım üç yaşındaydım ya üç yaşındaydım o kemerin iz bırakcağını nerden bilebilirdim. Oyuncaklarımın annemin kafasında kırdığı gün anneme mi oyuncağıma mı üzüleceğimi bilemeyen bir çoçuk tüm ben. Ve hiç bir şey olmadan bende bıraktığı izleri hiçe sayarak hayata devam ediyor. Bazı çoçuklar annemle babam ayrılmasın barışsınlar der ya ben hep keşke boşansalardı diyorum. Umarım bir gün boşanıp annemle birlikte mutlu bir hayat geçiririz.
