daha ne kadar
ölü bir ruhla sürüklenirim
bu iğrenç oyunun içinde?
insanlar geçip gidiyor yanımdan,
hepsi soluk birer gölge,
hepsi aynı boşlukla bakıyor yüzüme.
bu berbat hayatın
dönüm noktası nerede?
hangi uçurumda unuturum adımı,
hangi karanlıkta bırakırım kendimi?
yol yok, ışık yok, umut yok —
sadece ağır bir sessizlik,
ve içimde yankılanan bir cümle:
"buraya kadardı."
bir gün,
ne bir isyan,
ne bir çığlık,
sadece sessiz bir razı oluşla
yürürüm kendi sonuma.
ve herkes unuturken beni,
ben kendime
son kez fısıldarım:
ben oldum,
ve sonum
benim oldum.
