yoonova

❤️

son kez dinleyeyim diyorum,
          belki ölüm var bundan sonra.
          ağlayayım diyorum,
          olmuyor müsaade yok.
          gülmekte hiç yakışmıyor oysa.
          
          haykır diyorum belki sondur,
          urgan varmış müsaade yok.
          yağlamışlar kor tutuyor.
          yap diyorum ölüm var sonunda.
          ya yoksa diyor yine meçhul.
          
          seveyim diyorum,
          severim diyorum her şekilde.
          kara kuru çocuğun kalbinde.
          günün sıcağında, soğuk teninle.
          gece vakti üryanken öteden beriden.
          
          bazen diyorum boş ver diye,
          alıp başımı gideyim buralardan.
          o da kalmış sende.
          onuda bırakmamışsın bende.
          kalmamış benden bana bir pare.
          
          

bir günlük; gün iki
          “isteyip de söylemediğim her olanı yazıyordum. söyleseydim yazmadım, anlatsaydım güçten düşmezdi parmaklarım. kalsın şimdi de böylece kimse duymadı bilmedi şimdide görmesin bilmesin kimse. kimse bilmesin nasıl bir çocuk olduğumu sonra bir kadınken, kalsın bari bunlar böylece. anlatsaydım gerek kalmazdı bunlara, sır olmazdı fısıldamazdı sayfalar, ben haykırırdım belki de kalsın şimdi böyle. bunlarda çok açık saçık bu kadarına da lüzum yok bilinmesin böylesi duyulmasın. çekingen bir çocuk gibi dursun, bi’ haber olsun, bir sonraki sayfalarda iz bile bırakmasın ardına. söyleseydim belki olmazdım ben böyle, belki ben olmazdım, sözünü ettigim bir can değil, ben böyleyken diyelim. yazamıyorum artık öyle bile eğri duruyor aslına. onu da yapmayı unuttum bir sonraki sözde durmuyor zihnimde uçup gidiyor daha yazmadan. nasıl yaparım ki böyle, kalsın şimdi. unuttum uçup gidiyor bilmem bir kelimeyi kaç kez tekrarladım elim de gitmiyor nokta koymaya yazmakta istiyorum oysa ama dedim ya unuttum naif kaldı artık ona da. unuttum diyelim o da kalsın öylece.”
          

bir günlük: gün beş
          
          midemde tepinen insanların ayak sesleri var şimdi kulaklarımda. 
          ya da ben öyle varsayıyorum uzun zamandır kimseyi gördüğüm yok oysa.
          
          günün güneşi çok uzaklarda elimi şöyle bir uzatacak olsam içimi ısıtacak kadar görmez beni.
          karanlıktayım ama gecenin karanlığıda çok uzak.
          bendeki karanlık üstüme örtülen bir sayfadan ibaret sadece.
          
          uzun zamandır da yalnız kalmıştı, dilim dönmüyordu artık kelimelere.
          sayfaları konuşturmaya başladım bende. kalem oldu benim yerime konuşan. kâğıt oldu cevap veren bir dost.
          zihnimde kurduğum küçük ipliler eşlik etti benimle sıcak çay sohbetlerine.
          
          şimdiye kadar öyle teselli ediyordum bu küçük samiyi.
          şimdilerde artık o da olmuyor. yalan söyledim. midemde tepiniyor dediklerim, hatrın kaldıramadığı bulantılar.
          
          ama buna da razıyım. galiba bir çocuk kandırmacaları iyi geliyor bazen. 
          öpünce annesinin uyanacağını düşünen çocuk. babasının, o köşeden döneceğini düşünen bir çocuk gibi. tatlımtırak kandırmacalar teseli ediyor beni.
          çünkü artık kalem de sesiz kağıtta suskun. kime cevap verecek ki.
          
          bende öyleyim köşesinden ucundan. epey bir yalnız kaldım. çay sohbetlerini yaptığım masadan bir bir kalktı dostlar, sandalyeler hafif oynamış yerinden yamuk yumuk duruyor.
          
          oysa hiç sevmem pejmürde halleri, ama yine de elimi bile sürmedim. kulaklarımda hala yerden gelen tiz bir ses var engel oluyor oynayacak tek bir dala. sesler çok kötü. en çokta gidişin habercisi olan sesler.
          
          unutmak icin bekliyorum. hem unutursam kalkıpta düzleteceğim etrafı. en son sandalyeler kalacak belkide ama kalkarsam pirüpak olacak.
          
          

bir günlük; gün dört
          
          bu gün hava biraz sisli.
          uzun zamandır da tutmuyordum kalemi.
          unutmuşum biraz nasıl yazarım böyle.
          çıkardım attım vazodaki dalları. 
          her şey boş kaldı, her şey bir bir gitti.
          zihnimdekiler de gitseydi bir bir.
          unutsaydım tüm lekeli anları,
          bana bir hiçmişim gibi hissettiren her anıyı
          ve en çok da seni, senin varlığını…
          unutsaydım döndüğün günü,
          sadece gittiğin gece kalsaydı hatıralarımda.
          böylesi daha iyi.
           
          gerek var mıydı bir hiçmişim gibi gözükmeye.
          neden yapar bir insan kendi dalının yaprağına.
          ben mi dedim koy o vazoyu oraya.
          çarpıp kırmışsın, suçlu değil gözlerin.
          bir katilin hazzı var o harelerde.
          taş kesilmişsin.
          taş kesil isterdim.
          bir tekme savursaydım kaybolsaydın.
          istemezdim seni bir kez daha görmek,
          takılırdın ayağıma çünkü.
          düşerdim, kalkamazdım.
           
          her bir satır bir sayfa güncenin tarihi.
          soluk alırken değil,
          yazarken yaşıyorum ben günleri.
          ama sen ondan da bi’ habersin.
          onun için bile gereksizin tekiyim senin için.
          sen nereden bilirsin ki.
          yaşadın mı ki konuşursun.
          nefes aldında neye yaradı.
          sana bir çukur açacak insan mı kaldı.
          ben açmam o çukuru.
          onu da hak etmezsin sen.
          sen bazen öfkemi de hak etmezsin.
          nefreti, kini hiç hak etmezsin.
          ne gülünç değil mi.
          sevgi de diyemiyorum,
          sıkıştıramıyorum satırların arasına.
          sana yakışmıyor çünkü.
          sen en çok onu hak etmiyorsun çünkü.
          sadece benden de değil.
          kimseden, hiç kimselerden.