Η αλήθεια είναι πως έχω επενδύσει πολύ συναισθηματικά σε ανθρώπους και τους έδωσα πολύ μεγάλη αξία, βάζοντας τους πάνω από τον ίδιο μου τον εαυτό. Ανέκαθεν ήμουν πολύ δοτική και αγαπούσα "εύκολα", όταν έβλεπα κάτι καλό σε κάποιον. Το πρόβλημα είναι ότι συγκεκριμένα άτομα δεν το εκτίμησαν κι έτσι δεν το εισέπραξα. Όπως οι περισσότεροι αν όχι όλοι, έτσι κι εγώ μέχρι στιγμής δέχτηκα ζήλεια, κατηγορία, παθητική επιθετικότητα και αδιαφορία (c' est la vie). Έφυγαν τα άτομα αυτά από τη ζωή μου χωρίς να το θέλω εγώ η ίδια πραγματικά και κάπως έτσι έμεινα με την ανάμνηση τους, είναι άλλη μια μορφή απώλειας... Πέρασε καιρός από τότε, όμως, και το παρελθόν πρέπει επιτέλους να μείνει πίσω. Να σταματήσω να ζω με "φαντάσματα", με φρούδες ελπίδες και με μελαγχολικές σκέψεις... Από εδώ και πέρα, δε θα δένομαι, τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα και προτεραιότητα πρέπει να είναι ο εαυτός μου και οι δικές μου ανάγκες! Από τη στιγμή που αγαπώ και σέβομαι τον εαυτό μου, τότε θα βρω την αληθινή αγάπη και τον σεβασμό και σε κάποιο άλλο πρόσωπο (ελπίζω)... ❤️