Bazen herşey kötüye gittiğinde olur olmadık şeylere ağlamaya başlıyorum. Kalbim sürekli hızlı çarpıyor, geceleri çarpıntıdan uyuyamadığım zamanlar oluyor. Sanki içimde iki kişilik var birisi normal bir hayat sürmek isterken diğeri asıl doğrunun hayattaki acıları görmek olduğunu savunuyor böylece sürekli melankoli bi yapısı var. Bana zarar veriyor istemiyorum. Ders çalışmaya korkuyorum o yüzden telefona sığınıyorum halbuki biliyorum derse odaklanırsam bu sorun ortadan kalkacak ama bunu yapacak gücüm yok. İnsanlardan korkuyorum. Onlara çok çabuk bağlanıyorum. Onları gözümde o kadar çok ilahlaştırıyorum ki onlara bütün sevgimi verebileyim. Sorun tamamen benim. Bir gün bu acı biter mi? Ergenlik denen şey bu mu? 17 yaşındayım. En güzel yaş. Fakat benim için bu yıl acı verici anılar birikti ve birikmeye devam ediyor. Bir gün kendimi ve huzuru bulmayı diliyorum.
