@yunseuI
babam o gün benim suçum olduğu için ağladı.
normalde hep öfkelidir, bağırır çağırır.
ipin ucunu kuyruğuma bağlamışlar.
hasta olduğunu bilecek kadar sağlıklı olmak.
Olup olmadığını bilmediğim gelecekte kendime vaat ettiğim sevginin hiçbir şeyi düzeltmeyeceğini fark ediyor bütün hücrelerim. Güvende olduğunu hissetmek, sevilmekten daha önemliymiş meğer.
Yüreğimi parçaladı belki de ama, ne bir anneye ne de bir babaya ait hissedebildim. İkisini de sevemedim.
Çünkü kendimi hiçbir zaman var edemedim.
bir imkan olsa...
ne boğazıma dizilen nefreti, ne de ellerimi kanatan isteksizliği yenebiliyorum.
uykuları kaçırırken eski zamanlardan fotoğraflar önüme düşünce bütün vücudum irkiliyor.
ve ben aslında bu kadar etkilendiğimi bilmediğim için kendime şaşırıyorum.