zartemar

take me away from here 

kimse sonsuza kadar kalmaz yaninda demisti yanimda kalmasini deli gibi istedigim biri, haklisin demistim ama kabullenmemistim, sonra aniden cekti gitti ve o an anladim laflarinin hakliligini, kabullendim sonunda

birinin uzerine cok dusersem kendimi kaybetmekten korktugum icin hak etmeyen kisilerin sevgisine inanmiyorum

ben ne ara sevgisini degerini gosteremez bir insan oldum, halbuki zamaninda o kadar gosterdim ki, o kisiyo merkeze oyle bir yerlestirdim ki etrafinda dondum durdum, baska arkadaslarindan kiskandim, beni kirmasini gormezden geldim ve ilk adimi yine ben attim, sonunda birine o kadar cok deger vermemeyi sike sike ogrenince de normal bir arkadasimmis gibi davrandim, abartiya kacmadim, ve sonra anladim ki bizim arkadasligimizi ayakta tutan tek sey benim onu cok sevmemmis

her zaman boyle olacagini biliyordum 

kendimi stiles gibi hissediyorum 

gozlerim agriyor 

kirginim hic gelmeyisine

salaga icki icirmisler "butun askimi verdigim o adamin babasini gotten sikeyim" demis

you crush my heart and say it's nothing