hayır, anne, birini sevmiyorum. benim sevmediğim davranışlarınız. davranışlarınız hoşuma gitmiyor, batmaya başladı herkesin davranışları artık. herkese gösterilen saygı bana gösterilmeyince bir şeylerden sıkıldım. isteklerime, kararlarıma, bana saygı duyulmadığını fark ettiğimde bende bıraktım. kendime saygı göstermeyi bıraktım, herkese saygı duyulmasının zorunluluk olduğunu kendime öğretirken kendime saygı duymayı bıraktım. bir şeyler sonradan oturdu. kendime saygımı yavaş yavaş kazanmam gerektiğini anladım. tek anladığım bu da değildi. herkesten uzaklaşmaya başladım, artık çoğu kişiyle konuşmuyorum, artık suskunum, durgunum. hak ettiğiniz bu çünkü. yaptığım hiçbir şeyin görülmemesinden, çabalamaktan ve sonrasında bir bok elde edememekten, hayal kırıklığı yaşamaktan, üzülmekten, hatta yorulmaktan da yoruldum. hep yorulan, hep kırılan olmaktan bunaldım. bir şeyleri yuttukça durmamanızdan sıkıldım. bana sergilenen davranışları kabullenip bende aynı şekilde davrandığımda azar işitmekten de sıkıldım. haftalar sonra bugün ilk defa dışarı çıkmak istediğimde kıçımın üzerine oturtulup sonrasında hadi biraz gezelim diyen onlarmış da ben uyumsuzmuşum gibi davrandılar. annem konuşmadığı için yüzüne bakmadığımda sanki annem konuşuyormuş da ben yüzüne bakmamışım gibi saygısız dedi kardeşim bana. terbiyesizceymiş davranışım. ben mi abartıyorum, onu da anlamıyorum. annemin doğum günü diye dışarı çıkmak istedim, kardeşimin lgs sınavına 50 gün kalmış. neden dışarı çıksınmış? biz gidelimmiş, o evde kalacakmış. sıkıldım ya. çok sıkıldım artık bir şeylerden.
