Çoğu zaman düştüm, yerde kaldım, kalkmayı beceremedim, bazen gerçekten çok sert düştüm, bazen dizlerim kanadı, bazen içim sustu, bazen etrafımda herkes konuşurken ben sadece sessizliğimi büyüttüm, bazen yoruldum öyle bir noktaya geldim ki nefes almak bile ağır geldi ama buna rağmen içimde hiçbir zaman tamamen sönmeyen bir şey vardı, küçük ama inatçı bir ışık gibi sürekli "devam et" diyen bir ses, ben o sesin peşinden sürüklendim, bazen anlamadım nereye gittiğimi, bazen kayboldum, bazen kendimi bile tanıyamadım ama yine de vazgeçmedim, çünkü ben hayal kurmayı öğrendim ve hayal kurdukça düştüm, düştükçe daha çok hayal kurdum, sanki düşmek benim yolumun bir parçasıydı, sanki her yara bana biraz daha güç veriyordu, her kayıp beni biraz daha kendime yaklaştırıyordu, ben kimsenin görmediği gecelerde kendime söz verdim, yeniden başlayacağım dedim, yeniden deneyeceğim dedim, ne olursa olsun bırakmayacağım dedim ve şimdi bugün geldiğim noktada hâlâ eksiklerimle, hâlâ kırıklarım ile, hâlâ geçmişimin izleriyle ama aynı zamanda hiç olmadığı kadar kararlı bir şekilde tek bir hedef belirledim kendime, tek bir yol seçtim ve o yolun adı yazar olmak, çünkü ben içimde biriken her duyguyu kelimelere dökmek istiyorum, yaşadığım her düşüşü bir hikâyeye çevirmek, her acıyı bir cümlede iyileştirmek, her sessizliği bir sayfada konuşturmak istiyorum, ben artık sadece yaşayan biri değil aynı zamanda anlatan biri olmak istiyorum, kendi hikâyemin içinde kaybolan değil o hikâyeyi yeniden yazan kişi olmak istiyorum ve biliyorum ki yolum uzun, biliyorum ki hâlâ düşeceğim, hâlâ yorulacağım, hâlâ vazgeçmek isteyeceğim anlar olacak ama ben artık vazgeçmemeyi seçiyorum, çünkü her düştüğümde biraz daha anladım ki aslında yere değil hayata çarpıyorum ve her kalkışım beni biraz daha bana yaklaştırıyor, işte bu yüzden tüm yaşadıklarımla, tüm kırılganlığımla, tüm umutlarımla ve tüm inancımla tek bir hedefe tutunuyorum: yazar olmak.