Böyle tepkisiz,hissiz beden yığınları yürüyor her yerde.Yüzlerinde bin bir türlü memnuniyetsizlik.Ama ne gariptir hayat yine de güzel geliyor.Neyse dönüp sokağı sahile ilerliyorum.Bizim Recep amca her zamanki yerinde oturuyor selam veriyorum.Gözleri kapalı ,her zamanki gibi denizin kokusunu içine çekiyor.Hayat arkadaşı gideli bir yıl olmuş.Şu dünya ağrısı ne garip bir şey diyor, tarifi yok.En gerçek yanımı Onun kaygılarının yanında bırakıp,sıyırılamadığım ben bilincimi alıp yürüyorum.Başımı gökyüzüne kaldırıp mavi kanatlı bir uçurtmayı selamlıyorum.Anlıyorum ki çocuk büyümüş bir günde.Hayalleri küçülmüş.Artık o da binlercemiz gibi, bizim gibi ruh yorgunlarından biri...