@zihnimdekiferyat
üzüldüğümde sana gelip ağlayamadım, sinirlendiğimde varlığınla sakinleşemedim, kırıldığımda yanımda olamadın. beni üzen şeyleri benden uzaklaştıramadın.
sonra anladım beni üzen sendin, sarıldım kendime koydum kafamı kollarıma sen içimden çıkana kadar ağladım.
nasılsın diyorlar, her gün nefretime yeniliyorum, anılarımla kanlı bıçaklıyım, elimde olsa çeker tetiği gebertirim kendimi, ruhum acıyor, bedenim isyan ediyor diyemiyorum.
kelimeler ulaşıyor boğazıma titriyor dudaklarım konuşamıyorum, acı acı yutkunuyorum iyiyim diyorum, iyiyim ben her şey yolunda.
babam acıtır annem kanatırdı, babam yaralar annem deşerdi, babam yok sayar annem hiç olmamışım gibi yapardı, babam öldürür annem süründürürdü, babam kesikler atar annem onlara tuz basardı.
iyileşemediği için sökülüp atılmaya layık görülen o yarayım ben değil mi, sarılıp temizlenmediği için bıçak gibi keskinleşen, müdahale edilmeden düzelmesinin beklenildiği o yara.
sana verdiğim değerden, senden başkasını görmeyen şu gözlerden, senin için kan pompalayan şu kalpten, seni görmek için yalvaran içimdeki şu seslerden nefret ettim.
bu hesabı tamamıyla kendime adıyorum
benim için öyle uzaksın ki, koşsam sana gelemiyorum, kaçmaya çalışsam sokağın sonunda sana denk geliyorum, kapımı çarpsam pencereden görüyorum, bir kez sana yürüse şu ayaklarım her şey sona erecek her şeyi gören gözlerin beni de görecek.
bir kez yürüsem sana içimdeki bu hastalıklı hissi söküp atacağım, yeniden seninle gülümseyerek konuşacağım ama artık o kadar gitmişsin ki bana ait olduğunu kendime kanıtlayamıyorum.
bir kere düştüysem kırıldığım yerden daha sağlam kalktım, bir kere ağladıysam bir daha ağlamamaya ant içtim, bir kez öldüysem bin defa dirildim ama seni bir kere sevdim bi daha kimseyi isteyemedim.
bir sokak lambasının altında ağlarsan, soğuk beton köşelerinde canını alması için tanrı'ya yalvarırsan, tüm seslerden uzağa gidemezsen ve düşüncelerin beyninin kıvrımlarına kadar ulaşırsa beni hatırla.
nasılım ben anlıyor musun, dört duvarın içinde nefessiz kalmışım, kimsesiz kalmışım, beni aynı sıcaklıkla karşılayan evim bumbuz bir şekilde terk etmiş beni.
