One day I'll be...

[Tom 1: ...Out of the Golden Cage] #10#

26 Czerwca 2021

Naruto nie mógł uznać, że źle było mu siedzieć w Sunie i uczyć się politycznej części wioski, z którą posiadali sojusz, ale czuł, że coś było nie tak. Miał podejrzenia co do dziwnego warkotu w głowie, które słyszał pierwszego dnia, ale w żaden sposób nie umiał znaleźć odpowiedniej drogi w dziwnych korytarzach zatopionych kanałów, żeby znaleźć Kyūbiego. Zastanawiało go również, dlaczego dopiero teraz dał o sobie znać, gdy był w pobliżu niejakiego Gaary? Co było w nim takiego niebezpiecznego, że lisi demon pierwszy raz od lat postanowił dać znak istnienia. Unikał również jak ognia dziwnego nowego sojusznika Suny, niejakiego Kage wioski Dźwięku, o której nigdy wcześniej nie słyszał. Znał każdy skrawek pięciu nacji i każdą najmniejszą wioskę, rolniczą czy też nie, znał je i nigdy nie słyszał o Wiosce Dźwięku. To była kolejna zagadka do odkrycia.

Rin musiała zauważyć jego dyskomfort, bo przeprosiła Kazakegae i odeszła pod drzwi z Naruto.

- Hey, wszystko dobrze? - Zapytała cicho.

Pokiwał głową, ale zaraz zagryzł dolną wargę i zaprzeczył.

- Chcesz przerwę? - Zaprzeczył. - Chcesz wyjść? - Milczał i nieśmiało spojrzał na nią. - Naru, nie musisz tu być jeżeli nie czujesz się najlepiej. Nawet Kage nie przyjmuje nikogo, jeżeli nie czuje się na siłach.

Przełknął ciężko i pokiwał słabo głową. Czuł tę nieprzyjemną chakrę od Otokage i głośny warkot, który sprawiał, że właściwie niewiele słyszał z rozmowy. Musiał wyglądać naprawdę źle skoro Rin zwróciła na to uwagę. Uśmiechnęła się ciepło i skinęła głową. Skłonił się z szacunkiem w kierunku Kazekage i nieśmiało zrobił to samo względem Otokage nim czmychnął z pomieszczenia.

Czuł jakby powietrza powoli brakowało, a nogi miał niczym z waty. Coś, czego nie umiał tak długo nazwać, a odczuwał względem Otokage, to była słabość. Okazał słabość przed dwiema osobami, które w przyszłości mogą być jego rozmówcami dyplomatycznymi pomiędzy ich wioskami i Konohą. Jednak to nie słabość sprawiała, że czuł jak nogi się pod nim uginają, że serce waliło jak dzwon, a powietrza brakowało z każdą chwilą. To nie była słabość, a jednak sprawiało, że czuł się wyrwany z własnego ciała.

Musiał się uspokoić...

Musiał się uspokoić!

- Przestań... - Zasłonił uszy rękoma. - Zamknij się... nie okazuj słabości... - Skulił się, pochylając do przodu. - Przestań okazywać słabość... Przestań okazywać słabość, słyszysz?!

Po policzkach spłynęły pierwsze łzy, a zaraz za nimi kolejne i kolejne. Tego wszystkiego było kurewsko za dużo. Dusiła go otoka kłamstwa, która niczym pętla stryczka powoli zaciskała się z każdym dniem coraz bardziej i bardziej. Nienawidził tego uczucia bezsilności wobec własnego fałszu. Zacisnął mocniej powieki, a uścisk nagle ustąpił. Usłyszał cicho kapiącą wodę, a wilgotne powietrze lekko musnęło jego policzki.

Uchylił niepewnie powieki i rozszerzył oczy do granic możliwości. Rozejrzał się zaskoczony wokół. Stał po kostki w wodzie na środku korytarza z kilkoma rozwidleniami. Patrzył na przejścia zatopione w mroku, ale żadne nie różniło się niczym specjalnym i kiedy miał wykonać krok naprzód, powstrzymało go ciche pomrukiwanie z lewego korytarza. Przełknął ciężko ślinę i ruszył tam z mocno bijącym sercem, podchodzącym do gardła. Podświadomie wiedział, gdzie idzie, ale najbardziej jak to możliwe chciał tę myśl od siebie oddalić, żeby tylko nie zapeszyć.