|Unicode|
"ရား ကင်မ်ထယ်ယောင်း ငါလေ ငါ့ကိုဘာမမှတ်မိဘူးလဲ!
ငါ ပတ်ဂျီမင်းလေ"
ကိုရီးယားစကားသံကျယ်ကျယ်ကျယ်ကြောင့် လူတွေက သူတို့ကို ထူးဆန်းသလိုကြည့်လာကြသလို နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ မိမိရဲ့အပြုအမူက ရိုင်းစိုင်းသလိုဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ဦးခေါင်းကို ပုခုံးကြားနှစ်ဝင်နိုင်လောက်သည်အထိ ငုံ့ချလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုအော်ခေါ်နေရသလဲ။
ဒီမှာ!
ဘယ်သူလဲမသိပေမယ့် ငါမင်းကိုတကယ်မသိဘူး"
ခုနကတော့ သူပြောတာကိုပဲ နားမလည်သလိုဖြင့် ဒီတိုင်းတပါးသားယောင်ဆောင်နေသော ကင်ထယ်သည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို စားမေးပွဲလာစစ်နေသည်။ ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲသွားပါစေလေ သူ မမှတ်ရလောက်အောင်အထိတော့ ဉာဏ်ရည်မကျဆင်းသေးပါ။
-မင်း crush ခဲ့ဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလိုပဲချေမိုးရသလား
_________________________
_________________________
"ဟဲ့ ဂျီမင်း ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ
နင် အဆင့်နှစ်ကိုဆင်းသွားတယ်တော့။
တစ်ကျောင်းလုံးကို supriseအကြီးစားဖြစ်သွားတာပဲအေ"
ရီပို့ကဒ်ကို သတိမရှိသလိုကြည့်နေရင်းက လွယ်အိတ်ထဲပစ်စလက်ခက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ပထမဆုံးသော အဆင့်နှစ်ရဖူးခြင်းဖြစ်သလို ၊ အရှက်ရဖူးခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ပညာနဲ့ပတ်သတ်လျှင် မာန်မာနလည်းထားတတ်သလို၊ သူ တော်ကြောင်းကို အားလုံးက ချီးကျူးကြ၊အားကျကြတာကိုပဲအလိုရှိသူဖြစ်သည်။
သူငယ်ချင်းမရဲ့စကားကို စကားပြန်မပေးတော့ဘဲ ဂျီမင်း စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် ကျောင်းက notice boardဆီ သွားကာ သူတို့ အလယ်တန်း resultsတွေကြေညာထားတဲ့ ပထမဆုံးစာရွတ်ကို ဆုပ်ဖြဲပစ်လိုက်မိသည်အထိပင်။ ဒေါသကြောင့်နီရဲနေတဲ့မျက်နှာက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုတောင်ရှိတာမို့ သူငယ်ချင်းမလည်း ဘာစကားမှမစရဲတော့ပေ။
သူတို့အလယ်တန်း၏ အဆင့်တစ်ကိုရသွားသောသူသည် ကျောင်းသားအသစ်ဖြစ်ကာ ငယ်ငယ်ထဲက ဒီကျောင်းမှာ ဗိုလ်ဆွဲလာသော ဂျီမင်း၏စံချိန်ကိုချိုးသွားသဖြင့် အများစုက စိတ်ဝင်တစားရှိလာကြသည်။
