Hiding His Daughter [On-Going] BOOK 1

Kabanata 3

Nandito kami nina Nicole at Gilian sa park dito sa Paris. Sa nakaraang isang taon, hindi na umalis si Gilian sa tabi namin.

Nakaranas din kami ni Nicole ng hirap simula noong nawalan ako ng trabaho. Nung nalaman ni Gilian kung anong nangyare saamin, kinupkup nalang niya kami. Tumanggi pa ako dahil nakakahiya sakanya pero hindi siya pumayag na umalis kami ni Nicole.

Wala narin akong natanggap na balita tungkol sakanya.

"Mommy! Mommy! Look!" nakangiting sabi ni Nicole Habang patakbo saakin na may bitbit na laruan.

"Wow, ang ganda naman niyan anak." Nakangiti kong sabi Habang tinitignan ang laruan neto.

"Right Mommy! Daddy Gilian bought it for me." sabi niya at tinignan ko si Gilian na papalapit na rito. "Thank you." sabi ko kay Gilian. "Your Welcome." nakangiting sabi naman neto. "Uhm, baby, are you hungry?" tanong ko kay Nicole. "Yes Mommy, I'm super duper hungry. Can we go to a restaurant or something Mommy?" tanong niya naman pabalik.

Nako, ingles ng ingles ang batang ito simula ng pumunta kami dito.

"Yes baby, of course." sagot ko naman sakanya at binuhat na siya ni Gilian. Naglakad na kami at pumunta sa isang restaurant na walang masyadong tao. May phobia kasi si Nicole sa tao. Anthropophobia kung tawagin.

Nang matapos na kaming kumain, dumeretso agad kami sa condo kung san kami tumutuloy nina Gilian pagsamantala dahil mukhang uulan ngayon. Nakarating na kami sa condo at napagisipan kong matulog nalang muna dahil pagod na pagod ako.

Nang magising ako, hindi ko Nakita sa tabi ko si Nicole. Tinignan ko ang oras at alas otso ng gabi. Nag panic agad ako at agad na tumayo para hanapin si Nicole. Nawala agad ang kaba ko ng makitang naglalaro silang dalawa ni Gilian sa sala.

Gago, andyan lang pala kayo.

"Nicole." sabi ko para makuha atensyon nila. "Mommy! You're awake." sabi ni Nicole pupunta sa direksyon ko. "Sara, sorry kung Nagising ka. Bigla nalang kasing Nagising si Bella at sinasabing masama ang panaginip neto eh hindi ka magising kanina, buti nalang at gising pa ako." Paliwanag ni Gilian. "Ah okay lang, Salamat Gilian." nakangiti kong sagot sakanya. "Wala lang un Sara, basta si Bella, okay lang." nakangiti niyang sagot.

"By the way, Nicole, did you already ate?" tanong ko kay Nicole sabay kuha sakanya. "Yes Mommy, me and Daddy already ate at exactly seven pm. I tried to wake you up but I failed." sagot naman niya. "Oh okay baby, let's sleep na for us to wake up early tomorrow. Remember baby, we have to go to the doctor's office tomorrow at 9 am for your appointment." sabi ko sakanya at Nakita ko ang kabang reaction niya.

"Mommy? Why are we going to the doctor's office tomorrow? I'm scared mommy." naiiyak niyang sagot saakin. Napatingin ako kay Gilian at kinuha nalang niya si Nicole. "Baby, we just have to check something remember that you have Anthropophobia?" ani Gilian at tumango naman si Nicole. "That's why we have to go to the doctor's office tomorrow baby, it's because of your fear of people." paliwanag ni Gilian. "Oh, okay daddy." Nakagiting sabi ni Nicole.

"Nicole, let's sleep na okay?" sabi ko kay Nicole. "Okay Mommy, Good Night Daddy, Good Night Mommy."

Nandito na kami sa office ni Doctor Viglianco dahil sa takot ni Nicole sa mga tao. Naghahantay kami sa office niya ng biglang may kumatok. Napatakbo saakin si Nicole at napayakap ng mahigpit. "Mommy, mommy I'm scared." niiyak na sabi ni Nicole sakin. "It's okay baby." ang natatangi kong sagot.

Pumasok na si Doctor Viglianco at naupo na. "Good Morning Miss Romano. Baby Isabella looks really scared of people. When did she started to be afraid of people around her?" Tanong niya. "Well, it started around when she's uhm three years old, when we tried to get her a nanny to watch over her because sometimes she is alone." sagot ko naman "Hmm, I see, well can I touch her?" tanong ulit niya at tumango ako.

Nung hahawakan na sana siya ni Doctor Viglianco ay bigla nalang niyang hinampas ang kamay neto. "Nicole, don't do that okay?" nagaalala kong tanong dahil unang beses ko siyang nakitang ganito. "Okay I think I know what's the reason behind it." sabi naman ni Doctor Viglianco.

Wow.

"I think in her school, her teachers or classmates hurt her that's why she turned like this. The advice I can give is that she should be able to practice physical contact or physical touch to other people little by little to improve her social skills." aniya "It will be difficult for her because of her age but if you can handle it, don't leave her side. Maybe if she doesn't see you, her situation will get worse." dagdag pa niya. "Oh, okay Doc. Thank you." tanging sagot ko sakanya. "You're Welcome, you may leave." nakangiting sagot niya.

Nang makalabas na kami sa hospital ay napagisipan kong kumain nalang muna kami bago umuwi. "Baby, do you want to eat? I bet you're hungry na." nakangiting sabi ko kay Nicole. "Yes, mommy I'm hungry but can we eat a restaurant with less people?" tanong niya. "Baby, you heard the doctor earlier right? You have to practice physical contact or touch to other people for you to improve your social skills." sagot ko sakanya. "Okay mommy but don't leave my side please?" tanong ulit niya. " I won't baby, promise."

Nkarating kami sa isang restaurant at nang papasok na sana kami ay biglang tumigil ni Nicole.

"What's wrong baby?" nagaalalang tanong ko sakanya.

"Mommy, I'm scared." sagot niya sabay yakap saakin ng mahigpit.

"But baby, you should practice for you to improve your social skills." paliwanag ko sakanya.

"Mommy don't leave my side please." naiiyak na sabi niya.

"I won't baby, I promise, I won't leave your side okay?" sabi ko saknya.

"Let's go inside na baby." ani ko at tumango naman siya.

Nag order na ako ng makakain at nasa malapit sa bintana si Nicole para hindi siya masyadong matakot. "Here's your order ma'am." sabi ng waiter at nagpasalamat nalang ako. Nagsimula na kaming kumain at hindi ako mapakali dahil parang may nakatingin saamin o sa direksyon namin.

Sino ka?

Natataranta na ako at sinabi ko kay Nicole na bilisan niyang kumain para makaalis na kami rito. "Baby, eat faster okay? We have to go." sabi ko sabay tingin sa paligid. "Why mommy?" tanong niya. "Basta baby." tanging sagot ko.

Nang matapos na kaming kumain ay binayaran ko na ang kinain namin at lumabas na kami. Hindi pa kami nakakalayo sa restaurant ay may boses akong narinig galling sa likod.

"Sara." napatigil nalang kami sa paglalakad ni Nicole at wala akong magawa kundi lumingon.

"Angelo." napatigil ako ng makita ko siya. "A-anong ginagawa mo rito?" tanong ko sakanya.

"Eh ikaw, anong ginagawa mo rito huh?" tanong niya pabalik.

"Paki sagot muna ang tanong ko Angelo, anong ginagawa mo rito?" ani ko.

"Kapag ba sinabi ko ang rason, sasama ka saakin?" tanong ulit niya.

Magsasalita na sana ako ng biglang may nagsalita sa likuran ko. "Sara." napalingon ulit ako Nakita si Gilian, "Sino siya?" ani Gilian sabay turo kay Angelo. "Ah wala, kaibigan lang Gilian. Pwedeng dalhin mo muna si Nicole sa condo? susunod ako." ani ko at tumango naman si Gilian.

"Mommy, how about you? Aren't you coming?" Tanong ni Nicole.

"Not yet baby, don't worry, I'll be going home later okay?" ani ko.

"Okay mommy, please be safe, I love you." sabi niya.

"I love you too baby, be safe." sabi ko sabay halik sa sakanyang noo.

Umalis na sila ni Gilian at hinarap ko ulit si Angelo. "Anong ginagawa mo rito Angelo?" tanong ko, sagot sana ang sasabihin niya kaso iba ang sinabi niya.

"Anak ba siya ni kuya, Sara?"