Το Κορίτσι Του διπλανού Σπιτιού

34

Η στιγμή που την είχα στην αγκαλιά μου έπαιζε και ξανά έπαιζε στο μυαλό μου όλο το βράδυ με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κοιμηθώ από την χαρά που ένιωθα.

Ήμουν στην δουλειά και έκανα ένα μικρό έλεγχο να δω αν όλα πάνε σωστά και να εξερευνήσω λίγο καλύτερα το ξενοδοχείο, αφού όλα ήταν μια χαρά πήγα στο bar και πήρα ένα καφέ. Καθόμουν στο μικρό μπαλκόνι του γραφείου μου για να κάνω ένα τσιγάρο είχα στηριχθεί στο κάγκελο και κοιτούσα από ψηλά την θέα, μετά από λίγα λεπτά ένιωσα κάποιον από πίσω μου και αμέσως γύρισα να κοιτάξω.

Ε:με τρόμαξες
Είπα και αμέσως είδα την Μυρτώ να με κοιτάει κάπως νευριασμένη
Μ:πόσες φορές σου είπα πως θα μου μιλάς στον πληθυντικό!
Είπε κάπως δυνατά και εκείνη την στιγμή από τα νεύρα μου της απάντησα απότομα
Ε:ρε Μυρτώ δεν με παρατάς και εσύ λες και είναι κανένας μπροστά
Μ:Εμμανουέλα είμαι το αφεντικό και απαιτώ περισσότερο σεβασμό
Ε:συγγνώμη λάθος μου απλά μου είναι λίγο δύσκολο κατάλαβε με
Μ:όχι Εμμανουέλα δεν μπορώ να σε καταλά-
Δεν την άφησα να τελειώσει την πρόταση και χωρίς να ξέρω ούτε εγώ ή ίδια τι κάνω την άρπαξα και την φίλησα.

Το φιλί κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα, μετά με έσπρωξε και με χαστούκισε.
Ε:συγγνώμη χίλια συγγνώμη δεν ξέρω τι με έπιασε
Μ:μην τυχόν και ξανά κάνεις κάτι τέτοιο γιατί την έβαψες
Είπε και πήγε να φύγει αλλά την έπιασα από το χέρι και την σταμάτησα.
Ε:θέλω να σου κάνω μια ερώτηση και μετά το υπόσχομαι πως δεν θα σε ξανά ενοχλήσω
Μ:λέγε
Ε:πραγματικά δεν νιώθεις τίποτα?
Μ:όχι Εμμανουέλα απόλυτος τίποτα πέρασε πολυς καιρός για να νιώθω ακόμα κάτι
Είπε και τότε την άφησα να φύγει.

Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου, δεν το χωρούσε το μυαλό μου, αποκλείεται να μην νιώθει, σίγουρα νιώθει απλά μπορεί να θέλει τον χρόνο της έλεγα και ξανά έλεγα από μέσα μου για να μου δώσω λίγη ελπίδα.

Ήμουν στο σπίτι, είχα ξαπλώσει στον καναπέ και σκεφτόμουν όλα αυτά που έγιναν, αν και μου είναι δύσκολο δεν πρέπει να την ξανά πλησιάσω με τέτοιο τρόπο και να αφήσω τον χρόνο να κάνει την δουλειά του αν υπάρχει ελπίδα, από τις σκέψεις μου με έβγαλε το κινητό μου που χτυπούσε επίμονα, σηκώθηκα να δω ποιο είναι και ήταν ο Γιώργος.

Γ:έλα τι κάνεις?
Ε:καλά είμαι εσύ?
Γ:μια χαρά, είσαι έτοιμη να έρθω να σε πάρω?
Ωχ με όλα αυτά είχα ξεχάσει ότι σήμερα θα βγαίναμε
Ε:όχι ακόμα αν είναι πήγενε και θα έρθω σε λίγο
Γ:οκαυ αντε θα τα πούμε
Ε:bye