Lincoln Eunice Astoveza
Naka-focus ako sa pag-aayos ng huling gamit sa maleta ko. Bawat tupi ng damit, bawat gamit na inilalagay ko sa loob, ay parang pag-iimpake na rin ng mga alaalang gusto ko nang iwan. The silence of the house was comforting, yet heavy, pero ang katahimikang iyon ay biglang nabasag nang marinig ko ang marahas na pagbukas ng pinto.
"Dingdong?!" sigaw ng isang pamilyar at nakakarinding boses.
Napatalon ako sa sobrang gulat, halos tumalon ang puso ko palabas ng dibdib ko. Paglingon ko, nandoon si Julius na tanga, nakasandal sa hamba ng pinto at may malapad na ngisi sa mukha.
"Anak ng..." My grip tightened on the heavy glass paperweight I was holding. Without thinking, ibinato ko iyon sa kaniya.
"Whoa! Grabe naman siya!" mabilis na napa-duck si Julius, dodging the object by a mere inch. Humagalpak siya ng tawa habang tumatakbo papalapit sa akin.
"Anong ginagawa mo dito? Papatayin mo ba ako sa gulat?" inis na tanong ko. Hindi ko na siya hinintay na sumagot at bumalik na ako sa pag-aayos. My hands were slightly shaking from the adrenaline.
"Talaga bang lilipat ka na? Final na decision mo na 'yan, bebs? No turning back?" He asked, his tone shifting from playful to something that sounded like genuine sadness.
Naupo siya sa tabi ko, trying to look helpful by folding a shirt, pero ang totoo, ginugulo niya lang ang pile ko.Inis na dinukdok ko ang kamay niya gamit ang siko ko.
"Aray ko naman!" reklamo niya sabay nguso. "I’m just trying to help, okay?"
"Oo, final na nga, ang kulit. At huwag mo nang guluhin 'tong tinitupi ko kung ayaw mong masundan 'yung ibinato ko kanina," banta ko sa kaniya.
"Bakit ba kasi kailangan mo pang umalis?" he sighed, letting his gaze wander around the empty-looking living room. "Masaya naman dito kahit mag-isa ka lang, 'di ba? You’ve always been the I-want-to-be-alone type of girl. This house is your fortress."
I stopped what I was doing for a second. Tumingin din ako sa paligid. Julius was right, this was the house of my parents. Dito ako lumaki, dito ako nagkaisip, at dito ko rin naranasan ang lahat ng drama sa buhay.
"Ito rin ang bahay kung saan ka nagdradrama tuwing gabi, 'di ba?" pagpapatuloy ni Julius, his voice dropping to a whisper. "Nandito ka hanggang sa mawala ang mga magulang mo na parang bula at sumama sa kani-kanilang bagong pamilya. It’s like they just... evaporated."
Agad kong kinuha ang pinakamalapit na bag at pinaghahampas siya. "Tangina mong tao ka, Julius! Napaka-insensitive mo talaga!"
He laughed loudly, dodging my blows while running around the room. "Kahit kailan, pikon ka pa rin! I’m just stating facts!"
Hingal na tumigil ako. Alam naman ni Julius na wala na akong pakialam kahit pag-usapan ang mga magulang ko. Matagal ko na silang ibinaon sa limot simula nung pinili nilang magkanya-kanya at iwan ako rito, pero hearing it out loud always leaves a bitter taste in my mouth.
"Gusto akong makasama ni Lola," walang ganang sabi ko, breaking the momentary tension.
"Diba, nakatira siya sa amo niya? She’s been working there for years, right?" tanong niya, curious.
Tumango lang ako. "She’s getting old, Julius. Ayaw na rin ng mga amo niya na nagtatrabaho pa siya nang husto, pero dahil ayaw niyang mag-retire nang walang ginagawa, pinayagan siyang doon na tumira at mag-stay as a companion. She wants me there too."
Julius nodded thoughtfully. Natahimik kami ng ilang minuto habang tinatapos ko ang huling bag. The weight of the decision was finally sinking in. I was leaving the only world I knew for something completely uncertain.
