Μεγαλώνοντας Με Μαφιόζους!

παίθανε

Οι πυροβολισμοί έπεφταν βροχή ευτυχώς εμείς φορούσαμε  αλεξίσφαιρα
Ο Χόθορ όμως το είχε καταλάβει και έριχνε στα κεφάλια

Αχ θέλω τόσο πολύ να το βγάλω από τη μέση

Ξεφνικα νιώθω ένα χέρι να με τραβάει

Εγώ: τι κάνεις;

Αχιλλέας: ο Χόθορ σε σημαδεύει πρόσεχε

Εγώ: θα προσέχω

είχαν πέσει πολύ στο πάτωμα  και ελπίζω να είναι απλά τραυματισμένοι και όχι νεκροί

Εγώ σημάδευα τον Χόθορ

Αλλά μάταια φορούσε αλεξίσφαιρο

Ξαφνικά ακούγετε ένας τελευταίος πυροβολισμός και μετά σιωπή

Χορός: φεύγουμε

Τι έγινε;

Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω τον Αχιλλέα πάνω από τον Νίκο

Εγώ: όχι ,όχι μην μου πεις ότι είναι νεκρός;

Αχιλλέας: δεν ξέρω.. ελπίζω όχι

Ο Γιώργος και ο Αχιλλέας τον πάνε στο νοσοκομείο και εγώ ακολουθώ από πίσω τους

Φτάνουμε τον βάζουν στο χειρουργείο και περιμένουμε

Η σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι οπότε τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα

Αχιλλέας: Αντωνία δεν χρειάζεται να είσαι εδώ μπορείς να πας σπίτι

Εγώ: όχι θέλω να μείνω τουλάχιστον μέχρι να μας πουν ότι όλα είναι καλά

Καθησαμε στις καρέκλες του νοσοκομείου και περιμέναμε

Η ώρα όμως είχε πάει αργά και ακόμα να μας ενημερώσουν

Εγώ νυστάζα και ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω στον ώμο του Αχιλλέα

Αχιλλέας: Αντωνία

Εγώ: συγνώμη αλλά νυστάζω

Αχιλλέας: όχι δεν στο είπα για αυτό αν θες μπορείς να ξαπλώσεις πάνω μου

Εγώ δεν έχασα την ευκαιρία και βουλευτικά πάνω στα πόδια του

Εγώ: σε ευχαριστώ

Ένιωθα το χέρι του να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και με χαλάρωνε  απίστευτα

Μετά από μια ώρα

Γιατρός: είστε οι συγκενεις του Νίκου;

Αχιλλέας: ναι , Αντωνία ο γιατρός

Εγώ: αα ναι για πείτε μας τι έγινε;

Γιατρός: λυπάμαι αλλά δεν καταφέραμε να το σώσουμε

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα το αίμα μου να παγώνει δεν γίνετε.  Αποκλείετε

Ο Νίκος ήταν ο καλύτερος μου φίλος όταν ειμασταν μικρά μου φέρετε πολύ καλά και με βοηθάει

Αχιλλέας: τι αποκλειετε