Nefesim çıkmıyor. Alamıyorum, nefes alamıyorum! Yarattığınız cehennemde boğuluyorum. Canım yanıyor, Sadece boş çırpınışlar yapıyorum. Sanki birden tüm dünya üzerime geliyor, acılar birikip sol göğsüme ağır geliyor. Taşıyamıyorum. Ben artık bu kadar şeyi taşıyamıyorum.. Gücüm çekiliyor, ruhumun son gülüşleri akıyor gözlerimden. İnsanlara sığınamıyordum gökyüzüne sığındım. Her gök gürlediğinde hıçkırdım, her yağmur yağdığında süzülmesine izin verdim göz yaşlarımın, her gece ay çıktığında karanlığın içindeki parlayan Ay'a benzettim içimdeki kırık, ufak çoçuğu. İlk önce annem, babam sarmadı beni sonra sen. Hepsini düşününce yerlebir olmakta hak veriyorum kendime. Aptalım ben. Canınız ne zaman isterse o zaman geldiniz ve ben kabul ettim. O kadar ihtiyacım vardı ki sevginize hayır diyemedim.. Yemin ederim ilgi manyağı da değilim ben, Sadece biraz değer istedim sizden. Şimdi hiçbirinize minnet etmiyorum, Hayır bu nankörlük değil! Beni siz büyütmediniz, her düştüğüm de siz kaldırmadınız. "Ben kendimin kahramanı oldum"
~ Instagram sayfamıza bekleriz (@vebitmisiz) 🫶
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
