Bu gece yine nefesim daraldı, boğulacak gibi oldum, koşup pencereye sarılmak istedim. “Nefes alamıyorum” diye bağırmak istedim. Senin yüzünden bu gece hiç tanımamış olmak istedim seni. Bu ilkte sonda değildi maalesef bilincindeyim,beni yoranda bu ya zaten. Yine çöktüm yere nefret ettim bana seni hatırlatan her şeyden, sözlerinde seni bulduğum şarkılardan, sana beni unutturan herkesten, bensiz güldüğün günlerden, sensizlikten ağladığım gecelerden, yaralardan, asla iyileşmeyen yaralarımdan, acıyan kalbimden, öylece yürüyüp gitmeme izin vermeyen her anıdan. En çokta kendimden nefret ettim bu gece. Seni gözümde bu kadar büyüten benden. Senin Yüzünden kendimi derin bir çukurun içine hapsedilmiş gibi hissediyorum, ne zaman emin adımlarla tırmansam ışığa doğru, ne zaman ellerimi paramparça ederek, tırnaklarımı kanatarak tırmanmaya yeltensem önümü kesiyorsun. Ne zaman kalksam ayağa, sırtıma geçiriyorsun tekmeyi ben yine tepetaklak oluyorum. Ne gitmeme ne kalmama izin verip arafta ölmemi seyrediyorsun. En korkunç rüyalarımda sen çıkıyorsun kapı arkalarından ben yine sana sığınıyorum rüyalarımda. Hala seni arıyorum. Bu denli kaybettim kendimi, saygımı.Yokluğun rüyalarımda bile acı veriyor bana,ama en çokta seni bitrememek içimde,bu yakıyor beni bu denli gururumu kendim ezmem yakıyor, öldürüyor. Duy istiyorum artık, gör acımı, utan kendinden bakama yüzüme. Bana bunu yaptığın için bakama kimselerin yüzüne. “Ben artık onu sevmek istemiyorum, özlemek istemiyorum” diye ağladığım her gece için, hissettiğim her çaresizlik anı için ayrı utan kendinden. Sende ben kadar yan istiyorum..
~
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
