Camping နေရာလေးကထွက်ခွာလာသည့်အိမ်အပြန်ကားပေါ်၌ -
"အန်တီ ပျို့ကိုယူရမယ်"
"ဘယ်လို ! ၊ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"ပျိုအန်တီ့ကို .. ယူမယ်"
ကားအတွင်းလို့လေအေးများဝင်ရောက်နေသော်
လည်းပဲကျွန်မစိတ်ဟာမရွှင်လန်းနိုင်ပဲရှိနေရ၏။"ဘယ်လိုရေစက်ကြီးလဲပျို .."
ထိန်းထားသည့်ကြားကကျွန်မအသံဟာတုန်လာ၍ဝမ်းနည်းမိလာတယ်။ကားဘရိတ်ဆောင့်နင်းလိုက်ခြင်းကြောင့်ကိုယ်လုံးဟာယိမ်းသွား၍လက်ကိုင်ကိုလှမ်းဆွဲထားလိုက်ရ၏။
"ဟူး ..."
သက်ပြင်းချလိုက်၍ရင်ထဲကလေပူများကိုပျိုက
မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ကျွန်မကိုကြည့်၏။"ကားပေါ်ကဆင်းချင်လား .. အန်တီ"
တစ်ချက်တွေဝေပြီးမှပျိုကဒီစကားကိုဆို၏။
ငြိမ်သက်နေတဲ့ကျွန်မဟာပျို့မျက်ဝန်းတွေကိုငေးနေမိလေတယ်။မျက်ရည်စတွေကပ်ညိနေတဲ့အဲ့ဒီမျက်ဝန်းတွေကို။"ဆင်းတော့ ! နောက်လည်းဘယ်တော့မှမတွေ့ဘဲနေကြမယ် .. ပျိုအန်တီ့ကိုမုန်းတယ်"
ကားတံခါးကိုဆွဲဖွင့်ပြီးကျွန်မကိုဆင်းခိုင်း၏။
ကျွန်မငြိမ်သက်နေဆဲ။"ခင်ဗျားကိုသေလောက်အောင်မုန်းတယ်လို့ ..
ပြောနေတယ်လေ ! မကြားဘူးလား !""ကြားပါတယ် .. တို့ကြားတယ်"
နှလုံးသားကိုအပ်နဲ့အခါခါအဆွခံလိုက်ရသလို
တစ်ဆစ်ဆစ်နာကျင်စေတဲ့ဒီလိုစကားမျိုးကိုမကြားဘဲနေမလား။ကျွန်မကားပေါ်ကဆင်းလိုက်၏။
"ဝဋ်ကြွေးကုန်ပြီ ဒေါ်ကျူးရင့်ခြယ် ..
ခင်ဗျားမျက်နှာလည်းဒီတစ်သက်မမြင်ချင်ဘူး"ဝမ်းနည်းစိတ်ဟာဘယ်လိုမှအတောသတ်လို့မရ။
မေ့ပစ်ချင်သည်။ကျွန်မခေါင်းထဲကအရာအားလုံးကိုထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ဦးခေါင်းခွံကိုခွဲပြီးဦးနှောက်ကိုထုတ်ထားလိုက်ချင်သည်။ရင်ဘတ်ကိုခွဲပြီးနှလုံးသားကိုထုတ်ထားလိုက်ချင်သည်။
![](https://img.wattpad.com/cover/338866155-288-k857891.jpg)
YOU ARE READING
"ဆေးခါး" [ completed ]
Romanceပျိုဖျော်တိုက်တဲ့ဆေးခါးတစ်ခွက်။ တို့တစ်ကြိုက်ထဲမော့လိုက်တယ်။