RATIO

P - 4

'ဟင်မ်း...! '

အနီရောင် ပြိုင်ကား ထက် ခါးကို ခပ်လျော့လျော့ ပစ်  ထိုင်ကာ ထယ်ယောင်း ဖြေလျော့နေမိ၏ ။

  ဘေးပတ်ဝန်းကျင်လည်း တစ်ချက် ၊ တစ်ချက် ကြည့်ရင်း  မိမိဖြေလျော့နေသည်ကို သိမှာလည်း စိုးရိမ်သည့်အလား  ပူပန်မှုပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် နဲ့ ဖြေလျော့မိနေ၏ ။

ရုတ်တရပ် မျက်စိကိုမှိတ် ၊ နားစွင့်ကာ  အပေါ်အောက် လက်ကို အလုပ်ပေးနေတုန်း နား ၊ နား ဝယ်  အသက်ရှု သံ ငွေ့ငွေ့  လေရှု ၊ လေထုတ် ကို ခံစားမိနေ၏ ။

ထောင်မတ်နေသော ထယ်ယောင်း ပန်း လေး  ပေါ် အုပ်ကိုင်လာသည့် လက်ချောင်းများကြောင့် လူက လူးလွန့်ကာ အတင်းကာ ရော မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်ရ၏ ။

" ဘာလို့ တစ်ယောက်ထဲ လုပ်နေတာလဲ ... လိုအပ်ရင် ကျုပ်ကို ပြောရောပေါ့  ကင်မ်ထယ်ယောင်း ကွာ "

မချိတင်ကဲ အသံဖြင့် သူက တစ်ပြန်ကြီး ဆူဆူပူပူ ပြောနေ၏ ။

"မင်း !  မင်း ! ဘာလိုလုပ်~ ငါ့ကားပေါ် ကို - "

"ဟ ... ကင်မ်ထယ်ယောင်း ပဲ ကျုပ်ကို ခေါ်တာလေ "

မိန့်မိန့်ကြီး ပြုံး၍  ‌Lover seat တွင် ထိုင်ကာ  မိမိပန်းကို လှမ်းကိုင် နေသူ ..

"ဘာ ! ငါက ခေါ်တယ် မင်းကို ! ရူးနေလား ! "

"အင်း ၊ ဟုတ်တယ် .. ကင်မ်ထယ်ယောင်း ကြောင့် ရူးနေတာ "

" မင်း ဆင်းတော့ ! လက် လွှတ် လိုက်  စမ်း ! "

" ကျုပ်က ဘာလို့ - "

ထယ်ယောင်း  ပြောသည်ကို လက်မခံ ၊  ရုပ်က မထုံတထေး နဲ့ အုပ်ကိုင်ထားတဲ့  ပန်း လေးအား ပိုင်ရှင် ထံမှ ခွင့်ပြုချက် မရှိပါဘဲ ပိုင်စိုး ပိုင်နင်း အပေါ်အောက် ဆွဲ ပေးနေ၏ ။

ထယ်ယောင်း ငြင်းဆန် နေသည်ကို အလေးမထား ထိုသူသည် ဆက်တိုက် ဆိုသလို လှုပ်ရှားပေးနေ၏ ။
ထယ်ယောင်း လည်း ကိုယ်တိုင်ကသာ ငြင်းဆန် နေပင်မဲ့  ထယ်ယောင်းလည်း အသွေးအသား နဲ့ တည်ဆောက် ထားတဲ့ လူပဲမို့ ဆက်မငြင်းနိုင်တော့ပေ ။

သူ ခေါ်ရာ နောက် ငြိမ့်ငြိမ့် လေး လိုက်နေ မိ၏ ။ နိမ့်ချည် ၊ မြင့်ချည် ရင်တစ်စုံ ... သာမန်ထက် ပို ထွားကြိုင်း လာတဲ့ ပန်း ၊ ထို့အပြင် radio မှ  အခု အဖြစ်အပျက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ မြည်တီး လာတဲ့ whistle  သီချင်း ..  အရာရာ ဟာ သူနဲ့ တွေ့တိုင်း လိုက်ဖက်နေ၏ ။