Hunter
- No, no, no...kapitanie.
Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że chłopacy z drużyny będą ze mnie szydzić po dzisiejszej sytuacji - szczersze miałem to gdzieś, ale dziś działało mi to na nerwy. Nie wiedziałem dlaczego, ale bardzo mnie to drażniło i nie miałem nawet siły brać już prysznica, a nie oszukujmy się - potrzebowałem go.
- Ale, że baleriny? - zaśmiał mi się Max tuż na uchem, na co odchyliłem głowę w tył i przymknąłem oczy. - Przyzwyczaj się, bo teraz będę cię tym dręczył, ale w sumie ta mała, wydaje się całkiem niezła.
- O dziwo nie jest nawet wredna. - dorzuciłem, a Max uśmiechnął się kpiąco.
- Gadałeś z nią.
- A co maiłem robić? - parsknąłem - Milczeć przez piętnaście minut?
- I co?
- Co?
- No o czym rozmawialiście?
- O śmieciach. - sens moich słów dociera do mnie dopiero po chwili i gwałtownie otwieram oczy, a Max rechocze, jak zdychająca żaba. - Znaczy...
- Powiedz mi, Hunter. - westchnął teatralnie. - Czy ja mam dać ci lekcje na temat randkowania?
Kretyn. Kretyn. Kretyn.
Dalej staram się nie przejmować słowami kumpla i ruszam w stronę prysznica, bo czuję, jak wcześniejszy trening mnie wymęczył i nawet nie chcę wiedzieć, ile mam nowych siniaków. Zrezygnowany wchodzę do łazienki dla graczy i zniesmaczony patrzę w lustro, ja się jej tak pokazałem?
Z jękiem nieszczęścia przemyłem twarz wodą , a potem zacząłem się rozbierać.
Ciepły strumień wody rozluźnił moje mięśnie i sprawiał niewyobrażalną przyjemność, której nie potrafiłem nawet określić. Byłem tak wykończony, że ukojenie dawał mi zwykły prysznic. Porządnie zmyłem z siebie błoto i piach, po czym wymyłem się żelem o zapachu jaśminu - w zasadzie żel nie był mój, ale zapierdoliłem go z kosmetyczki Max'a, więc to tak, jakby był mój. To chyba logiczne.
Wychodząc z pod strumienia ciepłej wody, ręcznik zawiesiłem na biodrach i ruszyłem z powrotem do szatni. Teraz był tutaj tylko Max, co dodało mi chwilę ulgi, co prawda lubiłem towarzystwo chłopaków z drużyny, ale czasami byli oni męczący.
Siadając na drewnianą ławkę, zacząłem wkładać przez głowę czarną koszulkę na długim rękawie, uprzednio używając dezodorantu.
- Jedziesz od razu do domu? - pytanie kumpla na szczęście nie przeszkadzało mi w czynnościach i teraz pod ręcznikiem ubierałem bokserki, skinąłem mu jedynie głową. - Zabiorę się z tobą, muszę dzisiaj pobić twój rekord na konsoli. Może zagramy razem i zamówimy pizze?
- A ty nie miałeś się zdrowo odżywiać? - zapytałem zakładając na szyję wisiorek.
- Ale to dopiero od jutra.
- Max, dzisiaj jest to jutro.
- To od kolejnego.
Mimowolnie parsknąłem na ten z pozoru nic nie znaczący dialog. Zazwyczaj śmiałem się z Max'a, bo dla niego rugby było tylko sportem, grą, rozrywką, a dla mnie znaczyło to dużo więcej. Granie na boisku mnie wkurzało, ale jednocześnie pozwalało zaczerpnąć wdech. Grałem już od szóstego roku życia i nie wyobrażałem sobie dnia, godziny czy minuty bez tego sportu.
Znałem na pamięć wymiary boiska, kształt piłki, dozwolone chwyty i wszystkich znanych zawodników. Wiedziałem, które drużyny są najlepsze, a w telewizji oglądałem każdy z meczy.
![](https://img.wattpad.com/cover/365186584-288-k743845.jpg)
CZYTASZ
My Dear, Hazel 16+
Romance[Okładkę wykonała @Stokrotka_22_11] Hazel Gonzales, to utalentowana, ale zamknięta w sobie siedemnastolatka, która przenosi się do elitarnej szkoły sportowej. Marzy ona o zaznaniu w niej spokoju i poznaniu przyjaciół, nie wie jednak, że już pierwsze...