clash

twenty-six

keyifli okumalar...

"Jungkook, ben heat geçirmiyorum..."

Jungkook duyduğu şeyle şaşırmadı. Hatta öyle bir bakış attı ki Taehyung şaşırdı.

Taehyung buna rağmen devam etti.

"Sağlıklı bir omega değilim."

Jungkook, omegasının gözlerine düşen saçları nazikçe kenara itti.

"Taehyung, nereye varmaya çalışıyorsun güzelim?"

Taehyung ne yapmaya çalıştığını anlamıştı alfanın bunu hep yapıyordu Jungkook, görmezden geliyordu. Taehyug'un kendinde olumsuz olarak gördüğü her şeyi yok sayıyordu. Sorun olması gereken şeyleri sorun etmiyordu. En azından Taehyung böyle düşünüyordu.

Sorun olmalıydı...

Alfanın kucağında toparlandı Taehyung.

"Jungkook yapma, sorun değilmiş gibi davranma ne olur? Kızgınlık geçirmiyorum, feromonlarım yok! Bir düşün Jungkook lütfen, beni bir kenara bırak ve düşün."

Bunu söyledikten sonra alfanın kucağından usulca yanına doğru indi omega, evet gerçekten dikkatini toparlayıp düşünmesini istiyordu.

Jungkook, Taehyung kucağından indiği için huysuz bir bakış attı omegaya. Belinden tutmasına rağmen elleri arasından kaydı ince bel.

"Jungkook asma suratını, dediğimi yap lütfen. Düşün, hiç kızgınlık geçiremeyecek, sana hiç bebek veremeyecek biriyle ruh eşisin."

Bebek mevzusunda sesi oldukça kısıldı ama alfanın onu net olarak duyduğunu biliyordu.

Jungkook da onun gibi toparlandı oturduğu yerde dikleşti.

"Taehyung, farkında değil miyim sanıyorsun? Feromanları olmayan birinin hayatında ne gibi eksikler olduğunu bilmiyor gibi mi duruyorum?"

Yüzünü tamamen omegaya döndü alfa. Her seferinde hayran kaldığı güzel yüzü ellerinin arasına alırken gülümsedi.

Güven veren bir gülümsemeydi Taehyung bunu hissediyordu.

Sakin sesiyle konuşmaya devam etti.

"Çaresiz hissediyorum Taehyung... Çok çaresiz hissediyorum. Bunun feromanlarının olmayışı veya ileride bir bebeğimizin olmayacak olmasıyla bir ilgisi yok."

Taehyung kocaman açtığı gözleriyle alfasını dinliyordu.

"Ne yaşadığını hala bilmiyorum Taehyung, sen bunları yaşarken yanında değildim. Sen her şeyi, tüm bu acıları tek başına yaşadın. Nasıl bir acı çektin ki hala izlerini taşıyorsun..."

Jungkook o kadar kötü duruyordu ki Taehyung müdahale etmek zorunda hissetti.

"Jungkook, yalnız değildim. Ben bu süreçte asla yalnız kalmadım evet acı çektim ama ailem hep yanımdaydı. Sakın bunları düşünüp kendini üzme."

"Taehyung..."

"Jungkook her şeyin üzerinden uzun bir zaman geçti. Ben artık iyiyim. Sadece bedenen asla eskisi gibi olmayacağım... Tabii bir de kurdum... Biz asla eskisi gibi olmayacağız. Bunu bilerek benimle ilerlemeni istiyorum. Eğer bir gün gözünde o pişmanlığı görürsem Jungkook..."

"Sakın Taehyung! Neyin pişmanlığı tanrı aşkına?"

Taehyung buna cevap vermedi. Her şey ortadaydı zaten Jungkook da neyi kast ettiğini biliyordu. Hep yaptığı gibi omuzlarını silkti Taehyung fakat Jungkook'un öfkeli nefes alıp verişinin farkındaydı bu yüzden daha fazla uzatmak istemedi.