မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ [Completed-11]

၂၇

စမ်းရည်ဟာ တိကျသည့် သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဆိုတာ စမ်းရည်နှင့်အတူနေလာပြီးနောက်ပိုင်း မုဒ္ဒြာသိရှိလာခဲ့ရသည်။ စမ်းရည်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် တိကျမှကြိုက်သလဲဆို အိပ်ယာဝင်ချိန် မနက်အိပ်ယာမှထချိန်ကအစ နေ့တိုင်းကိုအချိန်မှာပုံသေဖြစ်လွန်းသည်။ ထို့ပြင်စိုက်ခင်းထဲ၌အလုပ်လုပ်နေချိန်ဆိုလျှင်လဲ အာရုံစိုက်မှုက သူ့ထက်ပိုသည်။ ဒါကြောင့်လဲ ရှေ့နေလောကမှာ စမ်းရည်ကနာမည်တစ်လုံးရှိနေသည်ဖြစ်ရမည်။ ဒါပေသိ မုဒ္ဒြာစိတ်ထဲ တစ်ခုခုမှာလေးလံနေသကဲ့သို့ခံစားနေရသည်။

" အမျိုးသမီး မျက်နှာ မကောင်းပါလား နေမကောင်းဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ရန်ကုန်နဲ့ဟိုမှာနဲ့က ရာသီဥတုနည်းနည်းကွာတော့ သိတယ်မလား နေရာအပြောင်းအလဲကြောင့်ဖြစ်တဲ့သဘောမျိုးထင်ပါရဲ့"

"အမျိုးသမီးကလဲ ခလေးလေးကျလို့ အခုပဲပြန်ရတော့မဲ့ဟာကို ပစ္စည်းတွေလဲသေချာစစ်နော် ဟိုဟာကျန်ခဲ့ဒီဟာကျန်ခဲ့ဆို ရှင့်ကိုထားခဲ့မှာလမ်းမှာ"

"အမလေး ကြောက်ပါတယ်ရှင် ကျွန်တော်မျိုးမ သေချာစစ်ထားပြီးပါပြီရှင်"

စမ်းရည်တို့ပြန်မည့်နေ့မှာ စမ်းရည်ဖခင်က အတော်လေးသက်သာနေပြီဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူလာတွေ့သည်ဟူသောကြောင့် စိတ်ခံစားချက်မှာအဆင်ပြေကာ ကျန်းမာရေးကိုလဲအထောက်အကူဖြစ်သွားစေသည်ထင်ပါရဲ့။ စမ်းရည်ကလဲ ကတိတစ်လုံးနဲ့လူလုပ်နေသူဖြစ်၍ ဖခင်နှင့်ကြာကြာနေချင်သော်လဲ ရန်ကုန်ကိုပြန်မလာဘူး ဟူသည့်စကားခံထားသောကြောင့် ရက်ပိုင်းသာနေပြီးပြန်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဒါကိုလဲ စမ်းရည်ဖခင်မှာ သမီးဖြစ်သူကိုနားလည်လေသည်။

"ဒါဆို သမီးတို့သွားပြီနော် ကျန်းမာရေးလဲဂရုစိုက်ပါမေမေ တစ်ခုခုဆို ဖုန်းဆက်လိုက်နော် သိလား"

"ဟုတ်ပါပြီ ဒီစကားကိုပဲ ထပ်တလဲလဲပြောနေလို့ မေမေလဲအလွတ်ရနေပါပြီ သွားချေတော့ နေမြင့်နေပြီ ကားမမှီပဲနေအုန်းမယ်"

အဝေးပြေးကားဂိတ်ကိုသွားသည့်လမ်းမှာ စမ်းရည်တို့စီးနှင်လာသည့် Taxi ကားနောက်သို့ မလှမ်းမကမ်းမှနေ ကားတစ်စီးလိုက်လာသည်ကို မုဒ္ဒြာသတိထားမိနေသည်။ သို့ပေမဲ့လဲ သူစိတ်ထင်တာနေမှာပါဟုတွေးတောလိုက်မိသည်။