Her gün o devasa büyüklükteki ağaçlardan bir yaprak daha sararıp düşüyor yere
Her gün bir kişi daha toprağın yüce bağrına sonsuz konuk oluyor
Azrail' in hırıltılı soluğunu daha net hissediyoruz ensemizde
Korkunç pençelerini geçiriyor bedenimize
Yaşadığımız kısa hayatın kumar borcunu bu şekilde ödüyoruz
Gelirken ölüm çalmıyor kapıyı aniden gelip alacağını alıp yüzüstü bırakıyor
Acılar, feryatlar fayda etmiyor
Anneler, babalar, akrabalar,yakınlar
En sevdiğini uğurlamak için sonsuzluğa
Tabutun kollarına giriyorlar
Sessiz çığlıklar eşliğinde
Haykırmak istiyor herkes ya...
Sonra yavaş yavaş en acı şekilde
Ağaca çiçeğe can veren toprak
Bu sefer bir su gibi serinletmek için atılırken
En sevdiğini alev alev yanan toprağın avcuna bırakıyor
Sonsuza yolculuk tamamlanıyor şimdilik
En sevdiğine özlemle
ŞİMDİ OKUDUĞUN
USANMADIM USLANDIM
Poetry"Zaman herşeyin ilacıdır "derler. Yazmak da her şeyin ilacıdır bence, Akıtırsın içindeki zehri. O Seni zehirlemeye çalışırken Sende kurtulmaya çalışırsın ondan. Ve şimdi kurtulma zamanı...
