Κρυμμένες Σκέψεις

Άνθρωπος είμαι κι εγώ

Δεν καταλαβαίνει τίποτα κανείς
Την ελευθερία μου θέλω μονάχα
Να φύγω απ' το σπίτι
Με φυλακή μοιάζει πολύ
Καθόλου με σπιτάκι

Κάθομαι και περιμένω
Κάθομαι και ονειροπολώ
Τη ζωή που θα ήθελα να έχω
Μια ζωή που
Μου τα έχουν κάνει θάλασσα

Η ζωή μου
Με ταινία μοιάζει πιο πολύ
Και οι ηθοποιοί
Είναι οι πιο τρομοκρατικοί

Θέλω να βγω απ' εδώ μέσα
Τον κόσμο να γνωρίσω
Να ψάξω φίλους αληθινούς
Όλοι με διώχνουν απ' κοντά τους
Με προσπερνούν
Λες και δεν υπάρχω
Τι είμαι;
Φάντασμα γ' αυτούς;
Ή μήπως βράχος
Που καρδιά δεν έχει
Και με πράξεις τον χτυπούν;

Φάντασμα όμως δεν είμαι
Ούτε βράχος τόσο σκληρός
Άνθρωπος είμαι σαν και σας
Και καρδιά έχω να αγαπώ
Και με πληγές γεμώνω.

Αυτό είναι κάπως ακαταλαβίστικο έτσι? Συγνώμη για αυτό απλός έτσι μου βγήκε αυτό το ποίημα. Δεν ξέρω γιατί.