Doğdum. Bir bilinmeze doğru gittiğim yolda ilk günüm. Acemiyim. Etrafıma bakıyorum. Ne yaptığımı anlamıyorlar. Boş boş bakıyorum sanıyorlar. Ama ben onları tarıyorum. İlk günümde dünya ile bağımı kuruyorum. Bana bakıyorlar. Öylece. Boş boş. Sanki salağım. Farkında değiller. Hayatı tanımıyorlar. Kafaları esiyor bazen, ama boşa esiyor. Unutuyorlar. Her şeyi. Bilinçsizce. Farkında olduklarında çok geç olacak. Bilinmezde bildiklerini sanıyorlar. AMA BİLMİYORLAR...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
ADALET Mİ BU ?
Teen FictionHayat sizce de adaletli mi? Bunu birlikte keşfetmeye ne dersiniz...