Een nieuw begin(voltooid)

School #2

POV EMILY

Er zijn maanden voorbij gegaan.
Ik heb onder tussen geleerd hoe ik me het best kan verstoppen.

In de klas vooraan vlak bij deur.
Zodat als de bel gaat je snel weg kan gaan.
Alle propjes en papiertjes ben ik nu al gewent.
In de pauze in de wc.
Af en toe komen er meisjes om zich zelf op te tutten.
Soms roddelen ze ook over mij.
Maar dat ben ik nu ook gewent.
Maar vandaag ging het kompleet fout.
Ik zal je vertellen waarom.

In de les kwamen er briefjes op mijn tafel.
Er stond in.
Na school ben je de klos.
Ik kreeg het daardoor een beetje benauwd.
De bel van de pauze ging.
Ik ging snel naar de wc.
Er kwamen mensen langs.
En raad eens ze praatte over mij.
Maar wacht die stem herkende ik.
Daniella?!
Ik hoorde dat ze heel veel dingen zei.
Maar volgens mij doet ze het alleen om er bij te horen.
Ik hoor aan haat stem dat ze het eigenlijk niet wil.

De andere lessen waren net zoals altijd.
Toen ging de bel we waren uit.
Ik ging snel weg.
Ik was vandaag met de fiets.
Dus moest snel weg wezen.
Ik pakte mijn fiets.
En raat eens ik had een lekke band.
Ik ging alsnog proberen te fietsen.
Maar ik was te laat.
Ik werd bij mijn schouder gepakt.
En de meiden die mij de eerste keer ook ik elkaar sloegen waren het.
Ze schoppen en slaan me wel vaker.
Maar dit keer was het anders.
Ik zag Daniella zoals altijd toe kijken.
Hoe ik pijn lijd.
Ik weet dat ze eigenlijk dood gaat van binnen om me zo te zien.
Ik begon wazig te zien.
En ik val op de grond.
En op dat moment pas komt Daniella naar me toe rennen.
Zo kon het niet meer langer houden.
Ze belde 112.
En zo ben ik nu dan in het ziekenhuis.
Ik lig volgens mij in coma.
Ik zie zwart maar ik hoor alles.
Ik hoor dokters praten.
Ik hoor bekende stemmen.
Jeremy?
Link?
Duncan?
Pascall?
Harm?
En
Joost?

Ik hoor het word coma.
En ik hoor iemand huilen
En zeggen dat het haar schuld is.
Daniella?
Het breekt mijn hard om haar zo te horen.
Ik wil mijn ogen open doen en haar knuffelen.
Maar het lukt niet.
Het lukt gewoon niet.
Ik wil huilen.
Maar dat lukt ook niet.
Ik voel allemaal plak dingen aan mij vast geplakt Zitten.
En ik hoor mijn hard slag piep ding.
Het is stil in de kamer.
Zijn de weg.
Mijn hand word vast gepakt.
Het voelt vertrouwd.
Ik voel een druppel om mijn buik landen.
Is het Jeremy.
Ik haat me zelf.
Ik doe mensen pijn.
Zonder mij waren ze gelukkig.
Ik maak ze alleen maar verdrietig.
Ben ik de wereld eigenlijk wel waard.
Wil de wereld mij weg hebben.
Doen ze me daarom zo veel pijn.
En geven ze me zo veel ellende.
WAT WILLEN ZE.