Als programmeur was een van mijn dromen altijd geweest om een origineel videogame te maken, iets dat niemand in de branche ooit eerder heeft gedaan.
Na het zien van Spore raakte ik geïntrigeerd. Dit was een poging om mensen de controle over een universum te geven. Na te hebben bekeken wat videogames populair maakte, besefte ik dat het belangrijkste aspect controle was.
Mensen in hun dagelijks leven hebben geen controle over hun omgeving. Ze krijgen te horen wat ze moeten doen, waar ze naartoe moeten gaan en hoe ze moeten leven. Hun baan bestaat uit ergens staan of zitten tot het vijf uur is en ze mogen naar huis gaan. Het is geen mysterie dat ze ongelukkig zijn.
Voor veel mensen zijn videogames een ontsnapping naar een wereld waar ze de touwtjes in handen hebben, of leven spannende valse levens vol met avontuur. Het aspect van controle is te vinden in strategiespellen, het avontuur in rollenspellen in het algemeen.
Ik keek naar spellen zoals de Sims en merkte op waarom ze zo populair waren, niet alleen de illusie van controle, maar de mate van controle. Je hebt volledige controle over de levens van mensen.
Voor de Sims was er Sim Earth. Een spel waarin je geen individuele mensen bestuurt, maar een hele aarde! Ik kwam tot de conclusie dat ik een game moest ontwikkelen die vergelijkbaar was met Spore, waarin de speler de evolutie subtiel "begeleidt". Wat ervoor zorgde dat Spore zo'n mislukking was, was het gebrek aan realistische controle die mensen hadden. Het leek nauwelijks op evolutie.
Om dit te doen, begon ik met het genereren van een fysisch systeem. Ik weet weinig van de natuurkunde, maar besloot het te bestuderen en probeer een vereenvoudigde versie te maken waarin bepaalde deeltjes op specifieke manieren kunnen interageren. Als het er op aan komt, is natuurkunde gewoon een complexe wiskunde.
Ik simuleerde energie en materie, en creëerde een eenvoudig systeem, met een zon die energie uitzendt, omringd door een planeet die de energie vangt.
Ik besloot om vanuit het niets eenvoudige basiscellen te maken, die zogezegd "hardcoded" waren in het systeem dat ik aan het ontwerpen was. Ze leefden van de energie uitgestraald door mijn zon, en hadden een "genetische" code die codeerde voor de stoffen geproduceerd door de cellen. Ik neem aan dat je ze mijn eukaryoten zou kunnen noemen.
Mijn wereld vulde zich binnen enkele minuten altijd met deze cellen, waarna ze zouden muteren en de meest efficiënte cel in het omzetten van energie uit de zon in bruikbare substanties voor deling zou overleven. Het was erg saai, maar het werkte denk ik.
Ik besloot om het fysische systeem uit te breiden en de cellen te dwingen afvalproducten te maken die giftig waren en ze zouden doden. Ik merkte dat sommige cellen hierop reageerden door minder afval te produceren. Anderen reageerden door iets te produceren om het afval uit te stoten. Weer anderen ontwikkelden chemicaliën om de afvalproducten op te ruimen.
Ik merkte echter iets fascinerends. Door de simulatie enkele eeuwen (een paar minuten in het echte leven) uit te voeren, werden cellen gemaakt die expres grote hoeveelheden specifieke afvalproducten maakten. Ik merkte dat andere cellen als gevolg hiervan stierven, waarop de andere cellen reageerden door de bouwstenen toe te eigenen die ze uit energie hadden gecreëerd. De eerste roofdieren waren geboren.
Met de eerste roofdieren nam de diversiteit in deze kleine wereld snel toe. Sommigen groeiden een reactie op de vlucht toen ze deze giftige stoffen tegenkwamen. Anderen kregen weerstand tegen hen. Degenen die resistent werden, zouden uiteindelijk de toxine-producten gaan gebruiken.
Uiteindelijk merkte ik iets interessants op. De cellen die ontsnapten uit het toxine werden gegroepeerd met de cellen die de gifstoffen gebruikten. Ze bleven dicht bij elkaar en hielpen elkaar. Uiteindelijk zouden dit soort cellen zich aan elkaar hechten. Ze vormden een rare symbiose, waar de cel die normaal zou vluchten, nu zou gaan naar plaatsen waar de gifstoffen zijn, en de andere cel zou de gifstoffen verbruiken en de "verhuizer" voorzien van een deel van de energie.
Zonder teveel in details te gaan, werd ik erg opgewonden en besloot ik deze simulatie 's morgens te laten lopen (ik was tot 5 uur' s ochtends wakker gebleven), terwijl ik naar bed ging. Toen ik rond 11 uur wakker werd, merkte ik dat de wereld die ik had gemaakt was veranderd en nauwelijks herkenbaar was.
Massieve plantachtige structuren groeiden in deze wereld, geconsumeerd door ander organisme dat deze planten at. Echter, kijkend naar het logboek, merkte ik dat de wereld in de afgelopen twee uur of zo weinig veranderd was. Ik had een ander "stasis point" bereikt, waar de eenvoud van mijn simulatie ervoor zorgde dat het complexere leven niet kon evolueren.
Ik breidde het systeem uit door "energie" in verschillende soorten op te breken, met verschillende golflengten die in verschillende mate door verschillende moleculen werden geabsorbeerd. Ik heb vibraties in de lucht geïmplementeerd, een verbeterde simulatie van het gewicht gemaakt en nog wat kleinere aanpassingen gedaan.
Dit zorgde ervoor dat de simulatie natuurlijk langzamer verliep, maar het was het offer waard. Ik bleef de hele dag rond kijken naar de simulatie van opwinding en ermee spelen, omdat het ongelooflijk verslavend was. Complexe organismen evolueerden, die samenwerkten. Planten die van elkaar afhankelijk waren, of aangetrokken roofdieren die de vreselijk uitziende wezens aten die ze aten.
Ik had plezier en merkte dat sommige wezens "waarschuwingsoproepen" ontwikkelden. Dit betekent dat als ze een roofdier zouden opmerken, ze een geluid zouden geven, en alle anderen van hun soort zouden vluchten naar gaten die ze in de aarde hadden gegraven. Anderen evolueerden "parende oproepen".
Ik besloot wat lol te hebben. Ik heb een dumptool gemaakt, waardoor ik specifieke organismen op de aarde heb gedumpt en mijn naam erbij geschreven. Ik heb 10 "meteorieten" gemaakt en op een stuk land gedumpt om een eiland te maken, omdat ik wilde zien of de dieren die aan beide kanten vastzaten in verschillende richtingen zouden evolueren. Ik maakte een smiley-eiland met vulkaanuitbarstingen.
Tegen die tijd besefte ik dat ik weer tot 5 uur was gebleven, omdat ik de vogels buiten hoorde. Ik voelde me weer moe en werd om een uur of twaalf wakker. Toen ik opnieuw naar mijn simulatie keek, voelde ik een schok.
Verschillende groepen dieren van één soort hadden standbeelden met stenen gemaakt. Sommige in de vorm van een smiley. Sommige in de vorm van mijn naam. Ik wist niet waarom ze dit deden, of hoe. Wat ik wel heb opgemerkt, is dat ze elkaar van tijd tot tijd zouden aanvallen.
Ik wist niet wat ik ermee moest doen, maar ik concludeerde dat deze organismen op een of andere manier moeten hebben opgemerkt dat de smiley en de naam die ik had geschreven "speciaal" waren. De gevechten stoorden me en daarom besloot ik een enorme bergrug te creëren door middel van vulkaanuitbarstingen om de twee groepen te scheiden.
Tegen die tijd waren er veranderingen snel, vergeleken met eerder. Terwijl ik een nacht moest doorbrengen met slapen om te zien hoe stammen evolueerden in mijn simulatie, terwijl ik iets te eten kreeg of een pauze in de badkamer nam, merkte ik dat de stamleden verschillende kledingstijlen droegen of hun type woning veranderden.
Hun aantallen namen ook voortdurend toe. Op een bepaald moment merkte ik dat de wezens hun eigen symbolen op de grond begonnen te maken en niet langer alleen de mijne kopieerden. De meeste symbolen leken willekeurig en onbegrijpelijk voor mij, maar er viel een op.
De organismen hadden een symbool gemaakt dat op hen leek. Een kleine cirkel, met een vierkant eronder. Binnen het vierkant, kon een punt in het centrum worden gevonden. Dit was bedoeld om de visuele organen van het schepsel te symboliseren, omdat het wezen twee visuele organen had, één in de voorkant van zijn lichaam en één in de rug. Op het plein werden andere sensorische en voortplantingsorganen gesymboliseerd.
Naast de cirkel op de bovenkant van het vierkant was iets te zien dat leek op een tekening van een vork. Twee van deze vorken waren in tegengestelde richting geschilderd. En daarnaast was het smileygezicht te zien.
Ik besefte iets. Ze communiceerden niet naar elkaar. Ze probeerden te communiceren met iets "daarbuiten". Mijn inmenging in hun landschap had ze op een of andere manier doen beseffen dat er iets machtigs was dat in staat was om hun wereld te veranderen.
![](https://img.wattpad.com/cover/162357528-288-k309847.jpg)
JE LEEST
Creepy verhalen nederlands
HorrorVerschilende creepypasta's die ik heb vertaald, Er kunnen wat gramatica foutjes inzitten sorry daar voor. Ik zou zeggen geniet van het verhaal laat ook zeker even weten welke creepypasta's je nog vertaald wilt hebben.