THE MOBA GAMER AND THE VLOGGER MEETS

Chapter 15

>>>>>5 years after<<<<<

Odette POV
     Yeah limang taon na ang nakalipas pero wala pa rin ang sign niya.  Malaki na rin ang baby namin and i named him Micko Elinzer Salazar-Martinez.. Naka upo ako dito sa sofa ng mag tanong ang anak ko "momy where is dady?" tanong niya kaya napa buntong hininga ako "listen baby hinahanap pa rin si dady mo remember nagkaroon ng plane crash until now still searching pa rin sila kaya wag ka nang malungkot nandito naman si mama eh" sabi ko kaya napa tango ito nakita ko kung paano lumungkot ang mga mata nito.  Elinzer ay parang carbon copy lang ni bakulaw.. 
         Unti now nag hihintay pa rin ako sa kaniya. Miss ko na siya sobra.. Hindi ko alam kung kamusta na siya i don't know kung nasaan na siya. Pag nakita kita bakulaw hindi na kita papakawalan pa.  Tama na ang limang taon at ayoko nang madagdagan pa...
      Nagpaalam ako sa anak ko para mag grocery habang namimili ako ay may nagpa amoy sa akin na nakakahilo kaya unti unti kong nakita kung sino ito at para siyang si bakulaw pero imposible.. Ang anak ko kailangan niya ako.. Kung sino man ang dumukot sa akin naku masusuntok ko ito..
       Nagising ako sa isang malawak na kwarto at pag gising ko ay nagulat ako at hindi ito ang kwarto kaya gumala ako until napa dako ako sa isang picture frame. Napahawak ako sa bibig No!! This can't be.. The door open at mas lalo akong nagulat "a-are y-you a-alive?" nangangatal kong tanong kaya tumango ako at niyaka siya ng mahigpit "bakit?????" umiiyak kong tanong pero niyakap niya ako at hinalik halikan sa pisngi "baby im sorry" sabi niya nang mas nagpahagulhol sa akin ng iyak "alam mo bang wala ka doon nung tiningnan ang gender ng baby natin. Wala ka noon nung nag hihirap ako sa pagdeliver kay baby. Wala ka noon nung inaalagaan ko siya.. Wala ka noon tuwing birthday niya.. Alam mo bang miss na miss kana ng anak natin. Naka ilang ulit na niya akong tinanong kung nasaan ang ama niya at sa tuwing sinasagot ko siya ay nakikita kong muntik na siyang maiyak.. Alam mo bang carbon copy ka niya nakaka inggit kasi lahat ng features mo nasa kaniya.. Alam mo ba nung wala nag hirap ako.. Miss na miss kita ng mga panahon na iyon bakit??? Bakit ngayon ka lang??" umiiyak kong sabi at nakita ko siyang napa iyak "im sorry baby nung wala ako nung tiningnan ang gender ng baby natin. Im sorry nung nahirapan ka sa panganganak. Im so sorry nung wala ako sa tabi mo nung nag hihirap ka nakahiga lang kasi ako 4 years akong comatose baby.. Alam mo bang gusto ko nang pumunta sa inyo ng magising ako last kaso bilin nina mama ay magpagaling ako para pag nakita kita ok na at kasal na lang ang kulang.. Alam mo ba last year lang ako nakita nina mama at ng parents mo. Hiniling ko rin kasi na wag nilang sabihin para surprise.. Alam mo bang napaka walang kwenta ko miss na miss na kita nung mga panahon na kailangam kita sa tabi ko..  Mo bang muntikan na akong mamatay pero lumaban ako kasi may mag ina pa ako.. Mahal na mahal kita kung alam mo lang" mahaba niyang litanya na umiiyak  kaya  napayakap ako sa kaniya.. 4 years??? Apat na taon siyang comatose. I miss this man i really miss him..  Nakita kong unti unti niyang nilapit ang mukha niya at hinalikan ako.. Magaan kong tinugon ito. Mainit ang bawat pangyayari ang alam ko lang ay wala na.akong damit even him we are both naked and lying in the bed..  He thrusting so deep in the rhythm until we realize we both climax..

Axeron POV
       Napamulat ako ng mata ng may pumipisil sa pisngi ko at pag tingin ko si baby pandak pala kaya mabilis ko itong niyakap how i miss this girl.. Kung itatanong niyo kung anong nangyari sa akin five years ago???? Ganito yun....

>FLASHBACK 5 years ago<<

     Naka sakay na ako dito sa eroplano na RMJ 143 and im excited to see my baby.. Mag poprose na kasi ko sa kaniya ngayon.. Nasa byahe kami ng biglang nawalan ng control ang pilot.. Nakita kong nag kakagulo na ang mga tao m. Fvk not now please...  "Don't panicked" sabi ng piloto sa amin pero hindi nila sinunod.. Agad akong napahawak sa aking upuan ng biglang bumulusok pababa sa malawak na karagatan. Dali dali kong binuksan ang pintuan ng eroplano para makalabas ang iba ko pang kasama. Lumangoy ako ng lumangoy hanngang sa makalayo sa eroplano pero bago  ako mawalan ng malay ay nakakita ako ng isang life vest at isinuot ito hanggang sa nawala ako ng malay...

>>>>>>END OF FLASHBACK<<<

     Hindi pa rin ako maka paniwala na nadito na ako sa tabi niya. Last year lang ako nagising at last year ko lang ulit nakita sina mama, papa, Tita Olga at Tito Oden.. Hiniling ko rin na sana wag nilang sabihin dahil ako na ang mag sasabi...

>>>FLASHBACK LAST YEAR<<<

       Unti unti kong iminulat ang mata ko at nakita ko ng mga magulang ko.. I can't help to cry.. Nakita ko si mama na hagulhol na sa pag iyak samantalang si papa patuloy na umiiyak.. Unti unti kong inilingon ang aking mukha at nakita ko ang mga magulang ng mahal ko na umiiyak.
"Ma-mama" i spoke. Nakita kong lumingon ito "yes son? May masakit ba? Tell me huh? Sorry kung ngayon ka lang namin nahanap. Son miss na miss na miss na kita. Patuloy kaming umiiyak ng papa mo sa tuwing naiisip ka namin. Even Odette muntikan na siyang malaglagan ng bata dahil sa sobrang stress" sabi ni mama habang patuloy na umiiyak. Namalayan ko na lang na tumulo ang luha ko at unti unting bumukas ang pinto at iniluwa noon ang doktor. He told us that im 4 years in comatose.. Sabi pa ng doktor ay hindi muna ako aalis sa ospital kailangan kong manatili for the half a year para makapag palakas..
"Ti-tito and tita please do not tell this to my love Odette ayoko siyang mag alala promise ako pong mag sasabi sa kaniya" sabi ko  tumango sila sa akin.. Pag ako lumakas baby pandak ko papakasalan na agad kita..

>>>>END OF FLASHBACK<<