ℜ𝔲𝔫 𝔄𝔴𝔞𝔶 ༄ 𝔜𝔢𝔬𝔫𝔤𝔶𝔲

•••

Koşuyorduk.

Gece. 5 genç. Ormanda. Ne yapıyorduk bu ormanda? Nasıl gelmiştik?

Bir tren hatırlıyorum üzerimize gelen. O gözleri yakan ışıklarını. Frenlerinin raylarda giderkenki o sağır edici sesini.

Evden çok uzak bir yer gibi burası. Yabancı. Çok yabancı.

Neden dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz? Burası bir daire mi? Bir labirent?

İkisi de değil. Pes edilişin ve yok oluşun ormanı burası.

Ne kadar kaçmaya çalışsak da çıkamadığımız o sonsuzluk burası.

~~~~~~~~~~~~~~

Zamanla kendimize bir ev yaptık. İçerisine yeri geldiğinde güzel yeri geldiğinde hüzünlü ve kötü anılarımızı bıraktık.

Ölümün bu kadar kısa sürede bizi bulacağını düşünmemiştik bile.

Bir gün kalktık. Yalnızca 4'ümüzdük. Taehyun uyanmamıştı. Bir daha hiç uyanmadı.

~~~~~~~~~~~~~~

Her birimiz içine kapanık sadece korku ve hüzün hisseden insanlara dönüştük. Belki verdiğimiz sözü tutamamaktan, belki de dünyanın iyi yanlarını gördüğümüzdendi.

Bu evi yaparken alt katlardaki her bir odayı yeni bir yaşımızda kullanıyorduk. En azından hayallerimiz böyleydi. Ama 11. odadan sonra başka hiç bir oda gelmeyecek buraya.

~~~~~~~~~~~~~~

Taehyun'un 1. ölüm yıldönümü.

Keşke uyanmasaydım dediğim gün.

Keşke o korkunç manzarayı görmeseydim.

Keşke onların ellerinden tutup kaçabilseydim buradan.

Keşke onların yanına gidebilseydim...

Soobin ve Kai...

İkisini de kaybettim.

~~~~~~~~~~~~~~

Artık dayanmak istemiyorum.

Bıktım. Herkesi, herşeyi kaybettim.

Tek bir şey hariç.

Choi Yeonjun. Benim yaşama sebebim.

~~~~~~~~~~~~~~

11 odanın başlangıcıdır bu. Bir zamanlar cesaret edemediğimiz kapıların ardına kadar açılışı. Kaybettiklerimizin son hatırasıdır bu...

__________

Delphie
04.12.19