CHAPTER 14 - Time of Dying

208 8 2
                                    

Dazelle's POV:

Pagkatapos nung gabing iyon ay sinunod na din ni ryuu ang sinabi ko.
Lumayo nga sya.
Siguro naisip nya na talaga ngang ayaw ko na sa kanya.
Siguro naisip nya na wala na talagang kwenta dahil kahit ang luha nya eh hindi umubra para manatili ako sa kanya.

Oo. Masakit.
Paulit ulit sa salitang yan pero wla eh. Masakit talaga.

Kaya naman pumunta ako sa burol kung nasan madaming alaala naming dalawa. Kung saan saksi ang mga bituin at kalangitan sa pagmamahalan naming dalawa

Its almost the time..

I can feel it..

Im tired..

Nagangat ako ng tingin at tahimik na umiyak habang pinagmamasdan ang kalangitan nang biglang may nagsalita ng di kalayuan sa likod ko

"Gabi gabi akong nagaabang dito.. Iniisip ko na baka pumunta ka dito. Baka mamiss moko. Kahit ilang oras. O minuto. O kahit pa segundo lang basta maalala moko masaya na ko.. Gabi gabi akong nandito kasi andito yung masayang tayo eh. Daz.. Bakit?" He said with a broken voice.

Kinagat ko ang labi ko habang tahimik na umiiyak nang may maramdaman akong braso na yumakap sakin sa likod

" dazelle.. ang sakit.. sobrang sakit.. Hindi ko maintindihan.. bakit kailangan mo akong iwan..."- he whispered desperately as he hold me tightly na para bang pag lumuwag ang kapit nya ay bigla akong tatakbo palayo

" dahil ayaw kita makitang nasasaktan .."- bulong ko habang pumikit ng mariin

" pero mas nasasaktan ako.. mahal kita.. bakit mo ako iniiwasan.. bakit mo ako niloko.. bakit mo niloloko ang sarili mo.. mahal mo rin ako diba.. "- umiiyak na bulong ni ryuu

"im dying..."- bulong ko na kahit ako ay hindi ko marinig yung sarili ko

" please.. I love you.. don't hurt me like this.."- he begged as his tears flows endlessly on my shoulder
Mukhang hindi nya narinig ang sinabi ko.
Magsasalita na sana ulit ko nang maramdaman kong pinipiga ng sobra ang ulo ko. Parang tinutusok ng karayom ang puso ko. At nandidilim ang paningin ko.

Mahal kita.
Gusto kong isigaw. O kahit ibulong.
Basta masabi ko lang.
Pero wala na akong lakas.

Bullshit ! ito na naman ang nakakarinding sakit ! masakit sobra.. para akong tinutusok ng karayom... >_<

I closed my eyes and then i was lost.

Ryuu's POV:

"Dazelle ? Shit ! she lost consciousness ! what's happening to her ?!"- natatarantang sabi ko at madaling binuhat si dazelle tsaka mabilis na tinakbo ang bahay nila

" yuuki !! Kurt ! Steven ! help me !!!"- sigaw ko habang mahigpit na yakap si dazelle

Mabilis naman silang tumakbo palabas

" lets go to hospital ! bilis !"- sabi ni yuuki at nagmamadaling pumunta lahat sa sasakyan
Mahigpit na yakap ko si dazelle at naramdaman na nanlalamig sya.
Umiiyak kong hinawakan ng mahigpit ang kamay nya.

Dumating kami sa ospital at sinugod agad sya sa ER

" dazelle , dazelle, don't leave me.. please..."- pagmamakaawa ko habang pilit na hinahawakan ang kamay nya habang itinatakbo sya papuntang ER

A Story To Remember .. (REVISED)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon