VERMİLYON DİKOTOMİ -2- Parçalanmış Cennetin Gölgesi [BL]

EKSTRA - Claudio & Destin 2.Kısım

Test yerinden çıkmasına izin verdiklerinde aradan bir hafta geçmişti. Testler normalde bir gün bile sürmezken o iki yıldır testlerden bir şekilde kaçmayı başardığı için emin olmak adına üzerinde birçok kez test yapmışlardı. Bir haftasının çöpe gitmiş olmasına mı yoksa turnuvayı kaçırdığı için şimdi bir yıl beklemek zorunda olduğuna mı üzüleceğini bilemeden yavaş adımlarla odasına doğru yürüdü.

Odanın kapısını dikkatlice açıp içeriye girdi, gece yarısı olduğu için herkes uyuyor olmalıydı, bu yüzden oda arkadaşını rahatsız etmek istemiyordu ancak beklentilerinin aksine içeri girdiğinde mumlardan birinin yanıyor olduğunu gördü. Diğeri ilk odaya geldiği günde olduğu gibi sandalyenin birine oturmuş bir şeyler okuyordu. Odanın kapısının açılma sesini duymuş olmalıydı ki başını kaldırdı. Onu görmesiyle bakışlarına yerleşen şaşkınlığı gizleyememişti. Sesi her zamankinden farklı olarak endişeli çıkmıştı. "Hâlâ yaşıyorsun."

Claudio buna nasıl bir cevap vermesi gerektiğini bilmiyordu. Bir haftadır yoktu ve testlere götürülmüştü, kanında bir şey çıkıp öldürüldüğünü düşünmesi normaldi ancak neden endişeli gözüktüğünü anlayamıyordu. Test için ayrılmadan önceki gün dışında neredeyse hiç konuşmamışlardı, birbirlerini tanıyor bile sayılmazlardı. Diğeri de onun cevap vermemesi üzerine dediğinin garip kaçtığının farkına varmış olmalıydı ki hemen gözlerini kaçırıp açıkladı. "Test için götürüldüğünü söylediler, öldüğünü düşündüm."

Claudio bunun üzerine bir şey demesi gerektiğini düşünerek diğer sandalyeyi çekip sarışının karşısına oturdu. "Ölsem ne fark ederdi ki?"

Aslında daha kibar bir şeyler söylemek istemişti ancak ağzından sadece bu kaba kelimeler çıkmıştı. Bunu duymasıyla karşısındaki yeniden ona döndü, Claudio'nun dediğini düzeltmesine izin vermeden konuştu, sesi sertti. "Hayatın değersiz değil. Yaklaşık iki aydır aynı odada kalıyoruz. Konuşmasak bile senin buradaki varlığına alıştım, hak etmediğin bir şekilde ölseydin üzülürdüm."

Bunun üzerine Claudio açmış olduğunu ağzını kapatmıştı. Orada onların hayatının değerli olduğunu düşünen kimse yoktu, onlara eski birer eşya parçası gibi davranıyorlardı, ölseler kimsenin umurunda olmazdı. Onun bu sözlerine bakakalmaktan başka bir şey yapamadı. Sadece iki aydı, konuşmuyorlardı bile, neden ona alışmıştı ki? Karşısındakinin sert görünümüne rağmen etrafındakileri aslında umursayan biri olduğunu düşünmeden edemedi. Onun gibi gereksiz birini bile umursamıştı. "Adın ne?" diye sordu sonunda, çoktan zamanı gelmiş gibiydi.

"Destin." dedi diğeri, onunkini sormamıştı, muhtemelen bir yerlerden duymuş olmalıydı ancak Claudio yine de kendi ismini de söyledi. "Claudio." Ardından ne konuşacaklarını bilmedikleri için sessizliğe gömülmelerinde izin vermeden ekledi, bu sefer o gözlerini kaçırmıştı. "Arkadaş olalım."

O ana kadar hiç arkadaşı olmamıştı, insanlarla nasıl anlaşılacağını veya nasıl arkadaş olunacağı hakkında bile bir fikri yoktu. İlk aklına geleni söylemişti. Neyse ki Destin onu kınamadan cevaplamıştı. "Olur."

Bunun üzerine Claudio ona geri dönüp gülümsedi, bunu neden yaptığını bilmiyordu, sadece içinden gelmişti ancak bu Destin'in suratına buruk bir ifade yerleştirmesine sebep olmuştu. "Gülümseyebildiğini bilmiyordum." dedi, hemen ardından ayağa kalkarak ekledi, yatağına doğru gidiyordu. "Sana yakışıyor."

Claudio cevap vermeden önce Destin ince örtünün altına yerleşmişti. Böylece ona bir süre baktıktan sonra o da mumu söndürüp yatağına uzandı. Yatmadan önce artık anlamını unutmuş olduğu kelimeleri söyledi. "İyi geceler."

-

Claudio sabah yine hoş olmayan kapıya vuruş sesiyle gözlerini açmıştı. Yüzünü ovup yatağında doğrulurken geçen gece gerçekten de rahat bir şekilde uyumuş olduğunu fark etti. Bir süre olduğu şekilde kalmasının ardından gözleri diğer yatakta yatan ve hâlâ derin bir şekilde uymaya devam eden Destin'in üzerine kaydı.