⭐️

benim de bir insan tarafım vardı, 
            bakma böyle kötü olduğuma. 
            benim de dileklerim vardı,
            benim de bir beklediğim vardı yaşamaktan.
            yeter artık, vurma yüzüme çirkinliğimi.
            her gün bir kadın ağlar benim yüzümde.
            büyük dertler için benim ellerim, 
            anlamıyor musun? 
            sen, sevildiğin için güzelsin bu kadar.
            ben, sevilmediğimden böyle çirkinim.

şimdi bir kutup var, sana çeker beni. 
            bir kutup var senden öteye. 
            ben onun için böyle ortalıklarda kaldım. 
            dağ yollarında, caddelerde, sokaklarda..
            onun için bulup bulup yitirdim seni. 
            hangi kapıyı çaldıysam sen açtın bana,
            hangi gözümü yumduysam seni gördüm..
            zamandın, zamandan öte bir şeydin. 
            yıllarca bir meşale gibi yandın uzaklarda.

tutsaklığımız nasıl başladı bilinmez.
            paslı demir kapılar kapandı üstümüze.
            taş duvarlarda kayboldu boğuk seslerimiz.
            çaresizliğimizi bize aynalar söyledi, inanmadık. 
            kuşatıldık ansızın kederle, ayrılıkla..
            aman vermez karanlıklar sardı dört yanımızı,
            yalnızlık bir ağrı gibi çöktü başımıza, 
            uyuduk bir daha uyanamadık.

asıl medeniyet, işte o içten doğan devrimdir: yüreklerin kendi tahtlarını kurduğu, vicdanın en yüksek kanun olduğu, özgürlüğün gökyüzü kadar sınırsız kaldığı yer.

çünkü devrim, önce insanın içinde olur. sonra bir şarkıya karışır, bir duvara yazılır, bir çocuğun gözlerine düşer. ve artık hiçbir hükümet, hiçbir yasak, hiçbir duvar onu durduramaz.

düşünceler yasaklandıkça, sokaklarda daha özgür dolaşır. bir kelime, zincirleri kırar; bir bakış, imparatorlukları yıkar. ve mahalleye bayram gelir; çocuklar oyun oynar, kadınlar balkonlardan birbirine seslenir, erkekler kahvelerde değil, yüreklerinde umut demlemeye başlar.