AngleJiJi13
အငယ်ဆုံးသမီးတဲ့
မိဘတွေအချစ်ဆုံးလို့တော့ပြောတာပဲ၊ကိုယ်တော့မပါနေခဲ့ဘူး၊ကြာလေကိုယ်ရဲ့စိတ်တွေကအထီးကျန်လာလေလေပဲ၊ပင်ပန်းလာတယ်၊အလုပ်ကိုသူများထပ်ပိုလုပ်တယ်၊မုန့်ဖိုးလေးရအောင်ဈေးခိုးေရာင်းတယ်၊ငါ့မိသားစုအတွက်ဆိုပြီအမြဲတွေးပီးလုပ်တယ်၊ဒါပေမဲ့ကိုယ်ကအဖြည်ခံကြီးလိုဘဲ၊ငါ့မှပြန်မရပေမဲ့အပြစ်တွေတော့ရခဲ့တယ်၊ပိတ်ရက်တွေမှာသူများတွေလိုအပျော်မလိုက်နိုင်ဘူး၊ချည်ထိုးရတယ်၊ငါ့ရှာတာငါ့အတွက်လို့မတွေးဖူးဘူး၊တစ်ခါတစ်လေပြန်ကြားရတဲ့စကားလုံးတွေကရင်ဘက်ကြီးလက်မခံနိုင်ဘူး၊ကိုယ်ကအငယ်ဆိုပေမဲ့အချစ်မခံရဘူး၊အကိုနဲ့အမကတော့အများကြီးအချစ်ခံရတယ်၊ကိုယ်ဆိုပြောလိုက်ရင်သိပ်ခံစားရတယ်၊ငါ့ကဒီလောကမှာသိုးမည်းဖြစ်နေခဲ့တာလား၊ငါ့ကိုနားလည်မပေးကြဘူး၊အမဆိုအကောင်းပြောသလောက်ငါ့ဆိုအကောင်းလုပ်ရင်တောင်မကောင်းတဲ့သူဖြစ်ရတယ်၊အတိတ်ကိုမုန်းတယ်၊ကျောင်းဆက်တက်ဖို့လား၊တက်ချင်တာပေါ့ကိုယ်လည်းလူငယ်ပဲဒါပေမဲ့အိမ်ကကိုယ်ကိုမှီခိုနေရပီ၊ကျောင်းပြန်တက်ရင်ကုန်ကျစရိတ်ဘယ်သူမှအကူအညီမတောင်းချင်တော့ဘူး၊ကိုယ်ကပေးဆပ်ဖို့ကံပါလားတယ်ထင်ပါတယ်
