Bir zamanlar küçük bir sevgi varmış; saçlarını rüzgâr okşar tararmış, kirpiklerine yerleşen incilerle dünyalar güzeli sanılırmış. Masum diye başlanmış, zararsız diye büyütülmüş. Sevgi büyürken yanında utanç da büyümüş; istemekle iğrenmek aynı bedende yaşamaya yemin etmiş. Hissettikçe ağırlaşmış, sakladıkça kök salmış.
Ve sen Kim Taehyung, bütün bu karmaşanın tam ortasında durmuşsun. Güzelliğiyle ün salmış bu sevginin en somut hâli olmuşsun; bakıldığında inkâr edilemeyen, kaçıldığında eksik bırakan. Sana yaklaşmak içimdeki duvarları çatlatırken, senden uzak durmak daha derin bir boşluk açmış. Mutluluk ise geçiçi misafirimiz olmuş..