Güneş

İçimizde kendimize bile itiraf edemediğimiz, görmezden geldiğimiz şeyler vardır. Bu olaylar veya kişiler sizin hiç beklemediğiniz bir anda karşınıza dikilip darmaduman olmanıza sebep olur, sanki her şey yeterince dağınık değilmiş gibi. Omuzlarınızdan kavrayıp sizi olabildiğince sarsar ve bir şeylerden daha fazla kaçamayacağınızı suratınıza haykırır. Siz ise tepkisiz bir şekilde bakarsınız çünkü gerçekleri hazmetmek zaman ister.

Bu dünyada hepimiz misafir birer ruhuz. Kimimiz daha güzel, kimimiz daha zeki, kimimiz daha yetenekli gibi örneklerle bizi birbirimizden ayırt eden özellikler vardır. Fakat vicdan? Vicdan hepimizde olan bir şey değil miydi? Neden bazıları yoksun bu vicdandan? Bile isteye mi yok oldu vicdanları? Bu acımasızlık ne olursa olsun fazla değil miydi?

Yavaş yavaş değişir düşünceler ve biz farkına varamadan beynimize işler. Sonra, adımlarının gittikçe o düşünceye yaklaştığını fark edersin. Bu bir aşk olabilir, bir son olabilir, bir yıkılış olabilir. “Olamaz ya, ben bu hale düşemem.” dersin. Bir bakmışsın, sınır çizgisindesin. O çizgiyi aşarsan geri dönüşü olmayacağını da bilirsin.
          

Kafamızın içinde bir mezarlık taşırız; o mezarlığa binlerce düş gömeriz. Bazen ölmüş birinin mezarına uğrar gibi bazı düşler gelir aklımıza ve yüzümüzde buruk bir gülümseme bırakır. Yaşanma ihtimali varken yaşanmayan düşlerimizin izidir o gülümseme.
          

Bazı şeylerle yüzleşmek dünyanın en zor şeyidir. O kişiye veya o şeye artık eskisi gibi bakamazsınız. Hatta mutluluğunuz bile elinizden çekip alınır. Her kahkahanızda, her gülümsemenizde bir burukluk bırakır.

İyi bir insanın vicdanı, kötü bir insanın düşüncesizliği gibi yok edilemezdi.

Bir boşluk vardır; orada, tam arkanda olduğunu hissettiğin bir boşluk... Ama bir türlü dolmayan bir boşluk.

Bazen değerli hissedersin ama o değeri de alıp gideceklerini bilirsin.

İkimiz de çok güzeldik ama birimiz zehirliydi.