Geçmişin pişmanlıklarını aklından atamamış, her geçen gün kendinden daha fazla nefret eden, her gece başını yastığa koyduğunda gözyaşlarını serbest bırakan biri. Arkadaş grubuyla eğlenen değil, tek arkadaşı müzik listesi olan biri. Dışladığınız o ezik kızım ben. Hani şu utangaç, kendi hayatını siklemeyip kitaplarda yaşayan kız. En arka sırada kimseyle konuşmayıp, kulaklığıyla müziklere sığınan kız. Tırnaklarını kemiren, dudaklarını yolan, kişilik bozukluğu olan kız. Kendini bir çöp tenekesinden daha değersiz hissettirdiğiniz kız. Burada istediği kadar hissettiklerini dökse de kaleme, yarın yine her şey yolundaymış gibi davranan kız. Neyse...
Tekrar maskelere mi bürünüyoruz? 
Tamam.