Mam 29 lat, srebrne włosy i spojrzenie człowieka, który czasem wygląda, jakby za dużo pamiętał, nawet kiedy milczy.

Piszę o ludziach, którzy kochają za mocno, odchodzą za późno i noszą w sobie więcej pęknięć, niż chcieliby przyznać. Lubię emocje schowane pod skórą, rozmowy prowadzone półszeptem, niedopowiedzenia cięższe od krzyku i bohaterów, którzy próbują udawać, że nic ich nie boli.

Nie szukam idealnych historii. Szukam tych, które mają kurz na dłoniach, noc pod powiekami i serce obite o własne wybory.

Czasem piszę delikatnie. Czasem brutalnie. Najczęściej tak, jakby każde zdanie musiało coś ocalić.